Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Beteuterde gezichten

maandag 15 september 2008, 23:50 | Amerikaanse politiek

Mijn laatste post over de Amerikaanse presidentscampagne dateert al weer van enkele maanden geleden. Ondertussen is er veel veranderd. Barack Obama (Dem.IL) is ook aan deze zijde van de Atlantische Oceaan al lang geen onbekende meer, Obama Girl is uit de spotlights verdwenen. De grote partijen hebben op hun conventies officieel hun kandidaat-presidenten aangeduid, ook de kandidaat-vice-presidenten zijn bekend.

Ook de thematiek leek grondig gewijzigd, al komt hier en daar iets opnieuw bovendrijven. Het leek er op dat de economie dé inzet van de verkiezingen zou worden. Daar lijken Amerikanen net iets meer wakker van te liggen dan wat oorlogje spelen in Irak — en de leugens waarop die oorlog gebaseerd was, of de losse definitie van foltering die het met zich meebracht.

Barack Obama′s speech On Faith and Politics[1] lijkt een eeuwigheid geleden; maar nu de Republikeinse kandidate-vice-president Sarah Palin (Rep.AK) in haar carrière in verschillende gradaties het onderwijzen van creationisme op school heeft verdedigt (maar niet zo ver gegaan is als het in Alaska bij wet verplichten), is de relatie tussen geloof en politiek opnieuw eventjes het maatschappelijk debat binnengedrongen.

Barack Obama sprak in de periode van de caucuses en primaries uitgebreid over ethics reform. Ook over dit onderwerp klinken tegenwoordig veel minder woorden en vloeit er minder inkt, maar toen Sarah Palin in haar eerste grote speech[2] haar (late) tegenstand tegen overheidsverkwisting (in het geval van the Bridge to Nowhere) oprakelde, kwam het probleem van de scheefgegroeide politieke cultuur weer even aan de oppervlakte.

Het moge duidelijk zijn: de intrede van Sarah Palin bracht leven in de brouwerij.

Vanuit Democratische hoek kreeg de wat verrassende kandidate-vice-president op korte tijd een tsunami van kritiek over zich heen. Bart De Wever merkt daarbij op[3] dat die kritiek niet altijd inhoudelijk was:

Palin verbrak bijgevolg alle snelheidsrecords bij het doorlopen van de vier opeenvolgende stadia van Conservative Female Abuse[4] (…): infantilisatie, sexualisatie, demonisatie, dehumanisatie. Het was geen kwestie van dagen voor Palin inderdaad achtereenvolgens werd uitgescholden voor neoconservatieve marionet, bikinimodel, cryptonazi en doorslechte onmens.

→ Bart De Wever (N-VA)[3]

Ik wil gerust toegeven dat niet alle kritiek even intellectueel hoogstaand is — ik ben het niet met alle kritiek eens. Maar Bart De Wever bekijkt de campagne wel heel selectief als hij enkel Sarah Palin als slachtoffer ziet van een doorgedreven negatieve profilering door de tegenpartij. Vergeet die “simpele” verwijten: het Republikeinse kamp, inclusief de officiële McCain-Palin campagne, staat in haar aanval op Barack Obama al lang een brug verder: zij kijkt niet meer op een feitelijke leugen meer of minder.

In zijn verdediging van Sarah Palin neemt Bart De Wever evenmin veel inhoudelijke hooi op zijn vork. Hij geeft zelfs grootmoedig toe dat hij het niet is met de meeste van haar standpunten, en haar overdreven ethisch conservatisme niet deelt. Wel prijst hij haar omdat ze normen en waarden nastreeft, en die niet loskoppelt van het gezin. Family values dus. Maar criticasters moeten, volgens De Wever, nu ook weer niet Palins persoonlijk leven afwegen tegen een absolute interpretatie van die waarden. Zolang het om conservatieve politici gaat, dient men waarden te beschouwen als “een streven dat men met vallen en opstaan probeert te beleven”. Ik vraag mij af of die relativering van waarden nog zo sterk zal doorwegen wanneer straks conservatieve, op diezelfde waarden gebaseerde, wetgeving ter tafel ligt.

Maar die inhoudelijke argumenten zijn in het geschrijf van Bart De Wever maar van ondergeschikt belang. Politiek, en zeker Amerikaanse politiek, draait toch immers niet om inhoud? Bart De Wever zou het liefst Sarah Palin zien winnen om een veel belangrijkere reden: om al die beteuterde gezichten van in-eigen-gelijk-gelovend links te zien.

Ergens baart het mij zorgen dat voorzitter Bart De Wever de rol van inhoud in de politiek zo laag inschat. Ik deel zijn conservatisme namelijk (grotendeels) niet, maar zijn Vlaams-nationalisme des te meer. Enkel om inhoudelijke redenen ligt (en de hoop dat ooit de onafhankelijke Vlaamse republiek gerealiseerd wordt) ligt zijn partij N-VA mij na aan het hart. Maar als hij bij rechtgeaarden beteuterde gezichten wil zien, dan heeft hij geluk. Obama en McCain kunnen niet beiden winnen, en ook in het kamp van John McCain (Rep.AZ) is er geen gebrek aan self-righteousness.

Appendix: The Bridge to Nowhere.

De commotie draait om het zinnetje:

I ’ve championed reform to end the abuses of earmark spending by Congress. In fact, I told Congress, thanks but no thanks on that Bridge to Nowhere. If our state wanted a bridge, I said, we ’d build it ourselves.

→ Sarah Palin (Rep.AK)[2]

De Gravina Island Bridge had volgens de voorstellen een brug moeten zijn tussen Ketchikan, in Alaska, en de internationale luchthaven op het naburige eiland Gravina, die de bestaande ferry zou vervangen. De kostprijs werd geraamd 398 miljoen dollar, en tegenstanders vonden het een schoolvoorbeeld van belastingsgeldverkwisting. Alaska’s gouverneur Sarah Palin was een heel lange tijd een grote voorstanders van de brug, zeker toen er kans was dat de Amerikaanse federale overheid de kosten zou dragen. Pas toen de mediastorm rond deze verkwistingszaak van een hogere categorie bleek dan voorzien en niet snel wilde gaan liggen, én pas wanneer de 223 miljoen dollar in federale fondsen ook echt aan de staat Alaska waren gestort (voor transport, zonder de verplichting dat ze specifiek voor de Gravina Island Bridge gebruikt zouden worden), pas dán veranderde Palin van gedacht. Het geld is trouwens nooit teruggestort.

Zoals Stephen Colbert het “Thanks, but no thanks” zinnetje becommentarieerde:

See, she is not only principled but polite. Even more polite than she lets on. Because in actuality first she said, “Please” to the bridge to nowhere; then she said “Thanks” when they gave her the 233 million dollars. But when it became a national embarrassment, then she said “No, thanks” but still had the grace and poise to keep all the money.

→ Stephen Colbert[5]

Dat Sarah Palin deze uitglijder durft aan te halen in haar eigen speech, getuigt wel van lef. Het is een sterk staaltje omgekeerde swiftboating.

Bij swiftboating, genoemd naar the Swift Vets and POWs for Truth met hun lastercampagne tegen John Kerry (Dem.MA) in 2004, neemt men één van de sterkste eigenschappen van de tegenstander, verdraait men dat sterk punt zodanig dat er nauwelijk iets meer van waarheid overblijft, en valt men daarmee de tegenstander aan.

Hier neemt Palin zélf één van haar (vele) zwakke punten, en vóór dat de tegenstander de kans gekregen heeft om dat verhaal naar buiten te brengen, pakt ze zélf uit met een verdraaide versie (zodanig dat er nauwelijk iets meer van waarheid overblijft) en prijst ze er zichzelf mee aan.

Tegen de tijd dat de hele waarheid bovendrijft, is het incident tot oud nieuws gedegradeerd. Uiteindelijk gaat het “slechts” om enkele honderden miljoenen dollar federale verkwisting. (Alsof er onder president George Bush jr. niet veel ergers is gebeurd.)

Referenties

Reacties

Reactie van Peter Dedecker
Datum: dinsdag 16 september 2008, 06:03

Ik deel je bezorgdheid. De tekst van Bart waarna je verwees, is, samen met een vorige rond “ethisch reveil” niet meteen een tekst waar ik hoog mee oploop, integendeel.

Reactie van Peter Dedecker
Datum: dinsdag 16 september 2008, 06:10

Bemerk echter wel dat hij een ferm punt maakt mbt de hypocrisie van “links” als het gaat om enerzijds het afschieten van zelfverklaarde vrouwelijke conservatieven en anderzijds het ophemelen van de “culturele vrijheid” van de moslima. Nagels met koppen daar.

Reactie van Adhemar
Datum: dinsdag 16 september 2008, 11:49

Bart De Wever heeft inderdaad de vervelende gewoonte om ook in teksten die in hun geheel de bal misslaan, terloopse opmerkingen neer te pennen die nagels met koppen slaan.

Neem nu die vorige tekst over het ethisch reveil.

Een voorbeeldje:

God in West-Europa door de voordeur werd weggejaagd (en Allah werd ironisch genoeg langs de achterdeur binnengelaten)

Onafhankelijk of je het nu met die evolutie eens bent, de maatschappelijke evolutie is hier treffend verwoord.

En andere opmerking luidt:

De ravage […] is, zoals steeds, het grootst bij de lagere sociale strata. De elite past nu eenmaal zelden op zichzelf toe wat ze aan de massa propageert.

Dat propageren en zelf-niet-toepassen, dat sloeg bij De Wever op het gedrag van links. Maar zie, wanneer links de conservatieve Sarah Palin hetzelfde verwijt, dan is hij de eerste die de relatie tussen het gedrag van politici en de conservatieve waarden wil relativeren.

Reactie van Peter Dedecker
Datum: woensdag 17 september 2008, 11:41

Terloops nog een vraagje: als je het conservatisme van Bart De Wever niet deelt, een conservatisme dat sterk vertegenwoordigd is in onze partij, waarom zit je dan niet bij Spirit/Vl.Pro?

Reactie van Adhemar
Datum: woensdag 17 september 2008, 12:30

Één — Omdat mijn communautaire standpunten veel dichter aansluiten N-VA dan bij die van Vl. Pro. Bovendien hecht ik enorm veel belang aan het communautaire.

Twee — Omdat die elementen van conservatisme waar ik van mening verschil met de voorzitter, tot nu toe nog niet vaak hun weg gevonden hebben naar officiële partijteksten en -standpunten.

Drie — Het is niet omdat het “waarden

Reactie van Adhemar
Datum: maandag 19 januari 2009, 13:21

Nog een late verduidelijking: als ik zeg dat ik het conservatisme niet deel, dan heb ik het vooral over het ethisch conservatisme: anti-abortus, anti-euthanasie, anti-homorechten, pro-vrouw-aan-de-haard, anti-evolutietheorieonderwijs, …

Over andere conservatieve idealen en ideeën (de niet-maakbaarheid van de maatschappij, checks and balances om te grote machtsconcentratie tegen te gaan, …) sta ik een heel wat minder vijandig.

Schrijf een reactie

september 2008
m D w d v Z Z
« aug   okt »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2008. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.