Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Humo liegt!

woensdag 5 november 2008, 20:26 | Ideeën

Humo van dinsdag 4 november 2008Humo is niet echt mijn favoriet tijdschrift. Zoveel interessante artikelen staan er niet in, en het televisieoverzicht vind ik elders wel. De schrijfselen van Cornelius Bracke en de heerlijk absurde vertelsels van Hugo Matthysen kan ik best smaken, maar wegen uiteindelijk te licht om een abonnement te overwegen.

Het nummer van gisteren heb ik mij wel aangeschaft. Gisterenavond vernam ik dat de Brusselse rechtbank van eerste aanleg in kort geding besliste dat alle examplaren uit de handel genomen moeten worden.[1] Op dat moment was het vonnis nog niet betekend (dat gebeurde pas rond 9 uur ’s avonds), waardoor ik nog op tijd een examplaar kon bemachtigen. Bedoeling was om mijn steentje bij te dragen aan het Streisand-effect en het Vrije Woord. In deze wil ik de redactie en de uitgever van harte te steunen, ook al is het dan maar met de aankoop van één exemplaar van hun boekske.

Waarover gaat de commotie? In de satirische rubriek Het Gat van de Wereld staat een fotomontage van een koppel in een seksuele pose, waarop de hoofden van politiecommissaris-generaal Fernand Koekelberg, en zijn canapé-benoemde secretaresse Sylvie Ricour gephotoshopped waren. Hierboven stond de titel “Beveiliging nog steeds zo lek als een zeef” en de ondertitel “Politiewebsite onthult nog méér gevoelige informatie”.[2] Zo werd tegelijkertijd schalks de draak gestoken met de slechte beveiliging van de politiewebsite en de controversiële zaak van de vriendinnetjesbenoemingen aan de politietop.

Fijnzinnig? Nee, maar Het Gat pretendeert dan ook niet fijnzinnig te zijn. Grappig? Een beetje, de groteske humor toverde bij de eerste lezing op z’n minst een glimlach op mijn gezicht. Obsceen? Eerbaarheidsschendend? Laat me niet lachen. De fotoreportage is dan nog grappig bedoeld; het vonnis is daarentegen lachwekkend.

Van laster kan geen sprake zijn, want ieder redelijk mens zou moeten kunnen inzien dat de foto getrukeerd is, zelfs indien de foto uit de context van de satirische rubriek gehaald werd (wat dus niet het geval is).

En wat schade aan het privéleven of de professionele activiteiten van de betrokkenen betreft: publieke figuren moeten daar tegen kunnen. Wie daar problemen mee heeft, hoort niet thuis aan de top van de politie. (De hele commotie rond de zaak-Koekelberg draait sowieso rond de vraag of een benoemingswettenovertredende commissaris en zijn vriendinnetjes zonder noemenswaardig diploma überhaupt aan diezelfde top thuishoren.)

Reeds in 1988 bevestigde het Amerikaanse Hooggerechtshof deze principes voor haar jurisdictie.[3] In een parodiereclame voor Campari in Hustler beschreef dominee Jerry Falwell zogezegd een incestueuze relatie met zijn moeder. Het Hof besliste unaniem dat in de Verenigde Staten, een land met vrije meningsuiting, zoiets ongestraft moet kunnen. Twintig jaar later spelen deze democratische principes in België nog altijd niet.

Ook in de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens zijn er precedenten te vinden. Zo oordeelde het Hof dat de Oostenrijkse veroordeling van de expositie van het schilderij Apocalypse van Otto Muehl, waarop FPÖ-politici in seksuele poses afgebeeld werden (en er één op moeder Teresa ejaculeerde), een schending van de vrijheid van meningsuiting[4] was.[5]

En zelfs als er de publicatie lasterlijk zou zijn, of eerbaarheidsschendend, quod non, dan nog is de beslissing de verkoop te verbieden — een beslissing die bij hoogdringendheid op basis van een eenzijdig verzoekschrift is genomen, zonder dat Humo gehoord is of zich heeft kunnen verdedigen — buitenproportioneel. De rechter kon Humo verplichten in het volgend nummer een recht van antwoord op te nemen, en eventueel een morele schadevergoeding toekennen, maar nee! Onmiddellijk de draconische beslissing van de censuur…

Fuck!

Niet dat alles zoveel beter is in de Verenigde Staten. Bij ons kan Dimitri Verhulst vrij en gerust Godverdomse dagen op een godverdomse bol aan de man brengen voor de prijs van een Humo. Tussen het bruinzwart pigment van scatologie en ongemanierdheid herkent filosoof Johan Sanctorum in laag-bij-de-grondsheid een essentieel onderdeel van de Vlaamse volksaard, contrasterend met de francofone aristocratische noblesse.[6]

In de Verenigde Staten is dergelijk taalgebruik in de openbare ruimte not done. Als sociale conventie kan ik dat wel appreciëren. Op je taal letten is zoals beleefdheid. Maar wanneer regels omtrent taalgebruik in de wetgeving terecht komen, wordt het al snel belachelijk. Recent werd voor datzelfde Hooggerechtshof beargumenteerd (door twee partijen!) of een enkele ongebiepte fuck of shit in prime-time uitzendingen (niet op de kabel) een federaal misdrijf[7] vormt, waarvoor de zender een megaboete betalen moet.[8]

Dankzij dergelijke onzin worden programma’s bevuild met irritante biep-toontjes, en worden live-uitzendingen met 5 seconden vertraging uitgezonden. Als er dan toch gevloekt wordt in de uitzendingen, waarom zou je voor je publiek verbergen precies welke vloek gebezigd werd? Dat is toch hypocriet? Denk aan de kinderen! hoor je dan. Alsof die niet weten met welke krachttermen in de uitdrukking “What the f••k is this s••t” werden gemaskeerd.

Kunnen we dan echt niet met z’n allen elkaar laten spreken? Als het u niet aanstaat, luister dan toch niet. Maar ontneem mij alstublieft niet het recht open te staan voor andere meningsuitingen, hoe onsubtiel ze dan ook gebracht mogen worden.

Referenties

Tijdslijn

Reacties

Pingback van Stakingsrecht
Datum: donderdag 13 november 2008, 23:55

[…] Eenzijdige procedures dienen voor hoogdringende uitzonderlijke gevallen. Noch de recente Humo-zaak, noch deze sociale kwestie vallen daaronder. Het is trouwens vreemd dat de werkgever het initiatief moet nemen […]

Schrijf een reactie

november 2008
m D w d v Z Z
« okt   dec »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2008. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.