Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Rehab

woensdag 12 november 2008, 11:00 | Vlaanderen in Europa

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

They tried to make me go to rehab
but I said “No, no, no!”

→ Amy Winehouse

Misschien eerst, beste lezer, een kleine geruststelling: dit schrijven is geen pamflet dat met opgestoken vingertje en angstaanjagende horrorverhalen u poogt aan te zetten tot het volledig verzaken aan alcohol. Ondergetekende neemt ook geregeld op café het gouden gerstenat tot zich en pleegt wel eens het Io Vivat aan te vatten. Geniet, en drink met mate(n).

Ik nodig u uit om zich deze alcoholicus in te beelden: Zijn prestaties op het werk verminderden naarmate zijn verslaving verergerde, en na enkele waarschuwingen werd hij door zijn werkgever ontslagen. Niet alleen heeft zijn drankverslaving nefaste gevolgen voor zijn lever en zijn lichaam: ook persoonlijke relaties lijden eronder. Zijn vrouw heeft hem verlaten, en verkreeg het hoederecht over de kinderen. Zijn opgestapelde schulden kan hij niet meer betalen, uiteindelijk werd hij uit zijn huis gezet. En ondertussen zoekt hij naar (legale of minder legale) opportuniteiten om toch maar aan een paar centjes te komen voor zijn volgende fles.

Het moge duidelijk zijn: deze man heeft heel veel problemen. Hij heeft geen huis, geen geld, geen vrouw, geen contact met het eigen nageslacht, geen goed-functionerende lever meer. Zijn verslaving an sich is eigenlijk niet eens zijn belangrijkste probleem. Maar ondanks het geringe relatieve belang, is toch zijn drankprobleem het struikelblok dat hij het eerst zal moeten aanpakken: zonder eerst zijn drankzucht te overwinnen zal hij zijn andere moeilijkheden nooit doeltreffend kunnen tackelen.

Zo is het ook met België. De problemen van de mensen (werk, koopkracht, het lot van de spaarcentjes, …) zijn gigantisch. De concurrentiepositie van onze bedrijven, de immobiliteit op de wegen en de torenhoge staatsschuld komen daar nog eens bovenop. De politici staan enorme uitdagingen te wachten die om structurele oplossingen smeken. Hiertussen lijken de institutionele beslommeringen niet eens zo heel belangrijk. Toch zijn ze echt wel dringend: zonder regionalisering van onder andere de socio-economische en fiscale bevoegdheden is de Belgische politiek gedoemd om verder te verzanden in communautair gekibbel, om verder te blijven aanmodderen. Instellingen en politiek op Belgisch niveau vormen de onderlinge oorzaak van de chronisch problemen, binnen dat kader bestaat er geen duurzame oplossing. De verschillen tussen de maatschappelijke problemen ten noorden en ten zuiden van de taalgrens zijn te groot; de kloof tussen beide publieke opinies te diep.

Anderhalf jaar geleden sloegen twee hulpverleners de handen in elkaar. Helemaal dezelfde visie hadden ze niet: de ene wilde de alcoholicus helemaal van de drank afhelpen, de andere vond dat nu en dan een pintje en een beetje wijn ook voor hem geen kwaad konden. (In specifieke omstandigheden kon volgens die laatste dat wijntje wel eens substantieel het bloed van Christus zijn!) Die verschillende visie over het einddoel (separatisme of enkel meer autonomie voor de deelstaten in een soort pseudo-confederatie) stoorde niet echt: het eerste deel van het traject was identiek, en beide hulpverleners zouden samen met de patiënt die weg naar de ontwenningskliniek afleggen.

Die route lag bezaaid met obstakels, dat wisten we op voorhand. Uit Franstalige hoek konden we te allen tijde bijkomende wegversperringen verwachten; die verwachtingen werden al snel werkelijkheid.

Maar we hadden geen keuze: de weg terug was geen optie.

Althans niet voor N-VA. Wat een verschil maakt anderhalf jaar! CD&V schakelde haar Tom-Tom-routeplanner uit, negeerde alle zelfgeplaatste wegwijzers, en maakte een brede U-bocht, een volledige van 180 graden. CD&V herinnerde zich dat deze alcoholicus politieke postjes uit te delen had en gooide haar Hippocratische mentaliteit van zich af. Ze verkoos de lucratieve maar verwerpelijke keuze. Toestaan dat de communautaire hete hangijzers onvoorwaardelijk op de lange baan geschoven worden in een praatcafé met een wit blad, is de kat bij de melk zetten. Het is de metaforische alcoholicus zelf van whiskey voorzien.

De meeste CD&V’ers zijn nog steeds heel oprecht overtuigd van het belang van de staatshervorming. Maar u moet begrijpen dat grote principes al eens aan de kant geschoven kunnen worden, en kiezers al eens bedrogen, als daar iets tegenover staat.

N-VA bleef echter wel resoluut bij haar principes, en kreeg aldus een nieuwe missie in haar schoot geworpen: oppositie voeren. Oppositie voeren tegen een door Franstaligen gedomineerde regering, die enkel bij gratie van een Franstalige meerderheid in leven gehouden wordt. Oppositie voeren tegen een premier die nog niet zo lang geleden volledig terecht het non-beleid en de goed-nieuws-show van Verhofstadt (Open VLD) op de korrel, met een alternatief van “goed bestuur” voor ogen, maar nu alle slechte gewoontes van Verhofstadt zelf heeft overgenomen en zelfs karikaturaal uitvergroot: rammelende begrotingen, eenmalige maatregelen, het ontlopen van verantwoording en verantwoordelijkheid, het oprichten van een communautair overlegplatform met even weinig geloofwaardigheid als de Costa. Oppositie voeren tegen een vriendjesbenoemende en wettenovertredende commissaris die slechts een lichte blaam krijgt, omdat hij Franstalig is en Franstalige politieke vriendjes heeft. Oppositie voeren tegen een migratiebeleid dat enkel in functie de toekomstige electorale belangen gevoerd wordt. Oppositie voeren tegen het idee dat politici wel bekwaam genoeg zijn om en masse de raad van bestuur van Fortis, Dexia en Ethias te bevolken, maar parlementariërs onbekwaam zouden zijn in een commissie met volheid van bevoegdheid de bankencrisis te gronde te onderzoeken. Oppositie voeren tegen een verticale visie op gezondheidszorg, waarbij de rol van de huisarts ondergewaardeerd wordt en onverantwoord met middelen wordt gemorst. Oppositie voeren tegen het uitblijven van een tweede spoorontsluiting van de Antwerpse haven. Oppositie voeren tegen een gebrekkig justitieapparaat en een falende interne organisatie bij Financiën. Oppositie voeren tegen het vooruit schuiven van moeilijke beslissingen en onder de mat vegen van de heikele thema’s. (Blijkbaar betaalde de belastingsbetaler voor king-size matten in de Wetstraat.) Oppositie voeren tegen de monarchie. Oppositie voeren tegen de politieke cultuur van PS en cdH. Oppositie voeren tegen de regering-Leterme Un. Oppositie voeren van Opgrimbie tot De Panne.

Soms maakt men het oppositie voeren heel eenvoudig. Veel kritieken en uitspraken van CD&V-kopstukken uit de tijd toen ze noch wisten waar die V in hun eigen naam voor stond, blijven onverminderd geldig. Een regering zonder Vlaamse meerderheid is een regering tegen Vlaanderen, liet Yves Leterme eind vorig jaar aan Guy Verhofstadt weten. Wie gelooft die mensen nog?

Onze verslaafde patiënt heeft ook nog eens een acute aanval van financiëlitis opgelopen, een bancair virus dat in deze geglobaliseerde wereld uiterst besmettelijk bleek. Natuurlijk moest deze crisis acuut behandeld worden; daar voert N-VA geen oppositie tegen. Een dergelijke acute ziekte behandelen is van levensbelang, maar dat wil niet zeggen de zware chronische problemen zomaar genegeerd mogen worden of de behandeling ervan op de lange baan geschoven.

Hoe langer de aanpak van de onderliggende problemen uitgesteld wordt, hoe groter de kater en hoe immenser de schade. De regering staat erbij, en kijkt ernaar. Allemaal zorgen voor later. Après Leterme Un, le déluge.

Da’s echt niet een rooskleurige toekomst om op te drinken.

Tijdslijn

Schrijf een reactie

november 2008
m D w d v Z Z
« okt   dec »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2008. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.