Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

De Kunst van het Verheffen van Immobilisme tot Kunst

donderdag 18 december 2008, 19:30 | Vlaanderen in Europa

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

De Belgische socialistische partijen PS en sp.a kunnen bezwaarlijk van overdreven separatisme en Waals- of Vlaams-nationalisme verdacht worden. Het hoefde dan ook niet te verwonderen dat sp.a recent zonder boe of ba hun kartel met de meer Vlaamsgezinde progressievelingen verbrak, wegens electoraal niet interessant genoeg (meer). Drenkelingen van dat zinkend schip wil sp.a eventueel wel opvissen, maar… ze moeten zich aanpassen! Integratie als noodzakelijke voorwaarde reguleren blijkt in eigen partij een stuk gemakkelijker dan in de maatschappij.

Ook de regering-Leterme Un is communautair niet in beweging. Die stilstand werd nog maar eens ten overvloede bewezen wanneer de door de “Vlaamse boegman” Yves Leterme (CD&V) geleide regering op communautair vlak ingehaald werd door… de gezamenlijke socialisten!

Toegegeven, de demarche van Vlaams minister van werk Frank Vandenbroucke (sp.a) en zijn homologe collega uit de Waalse Gewestregering, Jean-Claude Marcourt (PS), ging niet onopgemerkt voorbij. Maandagmorgen 8 december publiceerden beide heren op de opiniepagina’s van De Standaard en Le Soir een onderling akkoord[1] over het werkgelegenheidsbeleid.

Op communautair gebied werden hierin enkele voorzichtige pasjes in de goede richting gezet: de begeleiding en actieve opvolging van de werkzoekenden, de vorming en het betaald educatief verlof zouden regionale bevoegdheden worden. Over de sleutelbegrippen die bepalen of iemand recht heeft op werkloosheidsuitkering, zoals het aanvaarden van een “passende dienstbetrekking” en de vrijstelling van de plicht om werk te zoeken, zou de federale overheid bevoegd blijven voor de algemene regels, maar zouden de deelstaten die in functie van hun eigen arbeidsmarkt “concreet kunnen invullen”. Nog meer voorzichtigheid bij het idee van de regionalisatie van plaatselijke werkgelegenheidsagentschappen (PWA’s), outplacement, herstructureringsmaatregelen en arbeidsvergunningen voor buitenlanders: daarvan “willen ze onderzoeken” of die beter onder de gewesten vallen. Als tegenprestatie werd dan weer onderstreept dat beide heren ervan uitgaan dat het arbeidsrecht, de loonpolitiek, het financieringsmechanisme en de verschillende takken van de sociale zekerheid federale bevoegdheden moeten blijven.

Interessanter dan de inhoud van dit akkoord was de reactie van Madame Non, Joëlle Milquet (cdH). Die antwoordde[2] met die typische catchphrase die ze in Hertoginnedal tot in den treure herhaalde: “Non!

Ah, neen hé! Alzo niet! Gewestministers horen geen cavalier seul te spelen! De Franstalige eenheid mag in het communautaire debat niet gebroken worden! Eerst moeten de Vlaamse en Franstalige partijvoorzitters samen zitten over de Brusselse problematiek, alvorens de Dialoog van gemeenschap tot gemeenschap hervat kan worden (die in haar ogen werd verbroken door de eenzijdige houding van de Vlaamse regering in de zaak van de niet-benoeming van drie incivieke burgemeesters). Het is niet door geïsoleerd en zonder overleg noch akkoord van de andere Franstalige partijen naar buiten te komen dat de Franstaligen versterkt zullen worden! En trouwens… in dat onderling akkoord werd Brussel over het hoofd gezien!

Deze argumentering is toch op z’n minst vreemd te noemen voor iemand die er altijd op hamerde dat “de problemen van de mensen” voorrang hebben op communautaire strubbelingen. Als de gewestministers ten noorden en ten zuiden van de taalgrens hun regio en de inwoners vooruit willen helpen met een constructief plan hoe het werkgelegenheidsbeleid het best aangepakt kan worden, dan trekt Madame Non de kaart van de politique politicienne, vermoedelijk bij gebrek aan inhoudelijke argumenten. Voor Madame Non, die wél “de problemen van de mensen” ter harte neemt, is in deze tijden van economische crisis alvast één prioriteit belangrijker dan de werkgelegenheid: de politieke eenheid onder de Franstalige partijen!

Niet dat Madame Non en haar cdH een monopolie hebben op dergelijke redeneringen. Herinnert u zich nog het biregionaal pleidooi[3] van de Waalse en Brusselse ministers-presidenten Rudy Demotte (PS) en Charles Picqué (PS) eerder dit jaar? Rond die periode circuleerde in Franstalige kringen het ideetje dat de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest misschien konden fusioneren, zoals dat in Vlaanderen al sinds het ontstaan van de gewesten het geval is. Daar waren beide ministers-presidenten niet voor te vinden. Want: dat voorstel treedt wezenlijk de logica bij van één van de “offensieve” resoluties[4] die het Vlaamse Parlement in 1999 aannam, waarin sprake is van twee “deelstaten” (Vlaanderen en Wallonië), en een Brussels Hoofdstedelijk Gewest met een apart statuut waarop beide deelstaten voor een belangrijk aantal bevoegdheden inspraak en zelfs medezeggenschap zouden hebben. Nu laat ik de vraag of de Franse Gemeenschap en het Waals Gewest moeten fuseren graag aan de Franstaligen over. Als de Vlaamse belastingsbetaler hun politieke overhead niet moet bekostigen, mogen de Franstaligen gerust hun instellingen naar eigen goeddunken uitbouwen en ontdubbelen. Maar het is toch tekenend voor de Franstalige houding dat het fusie-idee afgeschoten werd enkel en alleen omdat het een overeenkomst vertoont met een resolutie van het Vlaams Parlement. Als de Vlamingen ooit iets licht gelijkaardigs voorgesteld hebben, dan moet het wel volslagen verderfelijk zijn.

Nu kennen we in België reeds lang een politieke traditie waarin Surrealisme en Ondoorzichtige Wirwar tot kunst wordt verheven. Telkens opnieuw blijkt surrealisme en kiezersbedrog de tweede natuur van die politici wier idealen snel sneuvelen onder de druk van politieke overlevingsdrang en de lokroep van koninklijk erkentelijkheid. Transparantie wordt gemeden, en Grote Principes als subsidiariteit en het zelfbeschikkingsrecht der volkeren al evenzeer. (De maatschappij zou er wel eens meer democratisch, en het bestuur meer efficiënt van kunnen worden; dat is niet zonder risico’s.)

Sinds het laatste Loodgieterswerk werd om die reden de Staatshervorming keer op keer onderworpen aan de Grote Truc van het op de Lange Baan Schuiven. Ik vraag mij soms af of er wedstrijden uitgeschreven worden voor originele naamgeving voor de successieve praatcafés: Conventie, Costa, Raad der Wijzen, Octopus, Heptapus, Dialoog van gemeenschap tot gemeenschap. Marketing-wise is Costa mijn favoriet: het klinkt zo zonnig. Ik hoop dat wie dat bedacht heeft, toch minstens op Guy Verhofstadts kosten een bak Westvleteren of een kratje dure wijn gewonnen heeft.

Ik krijg soms de indruk dat daarbovenop sommigen het Immobilisme professioneel aan het perfectioneren zijn, en tot Nieuwe Kunstdiscipline verheffen. Maar dan wel Kunst met een Doel: dat het Immobilisme regeert zonder dat belgicisten zich nog langer moe hoeven te maken met het zoeken naar argumenten die de intellectuele fundering van het streven naar Vlaamse autonomie zouden kunnen ondergraven. Het kweken van het instinct dat ieder Vlaams idee of voorstel per axioma gelijkstelt aan het Duivelse Kwaad, was slechts een eerste kunstzinnig initiatief in deze discipline. Ook niet onaardig gevonden: het uit verontwaardiging stil laten leggen van de-Dialoog-die-eigenlijk-geen-Dialoog-was, om daarna “gestes” te eisen voor de heropstart van de-Dialoog-die-toch-nergens-toe-leiden-zal (men weet nooit dat de tegenpartij daarin meegaat in de hoop daarmee tegenover eigen electoraat het gezicht te kunnen redden).

Toegegeven, sommige strategieën zijn best goed gevonden. Als de gevolgen van dit politiek immobilisme op het beleid en op de samenleving niet zo dramatisch waren, zou ik ze voor hun intrinsieke intellectuele leegheid kunnen appreciëren.

Referenties

Reacties

Pingback van In necessariis diversitas
Datum: dinsdag 22 december 2009, 22:00

[…] subsidiariteit, waarmee ze het principe bedoelen dat hogere instanties niets moeten doen wat door lagere instanties kan worden afgehandeld. Zelf heb ik dat woord trouwens ook al eens gebruikt. […]

Schrijf een reactie

december 2008
m D w d v Z Z
« nov   jan »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2008. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.