Maar ’t was toch een lieve vrouw
Deze namiddag zong ik uit volle borst mee met de vele klassiekers op het 73e Vlaams Nationaal Zangfeest. Vlaanderens katholieke geschiedenis indachtig, valt het niet te verwonderen dat tussen het rijke repetorium aan volksliederen ook enkele liedjes met religieuze inslag te vinden zijn.
Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen (Liefde gaf u duizend namen) is zo’n liedje. Het Marialied deed mij onwillekeurig terugdenken aan wandeltochten met de klas. Ik heb namelijk middelbaar onderwijs op een katholieke school genoten; en jaarlijks trokken we op bedevaart naar Dadizele. Versta: we wandelden langs landelijke wegen van Roeselare naar Dadizele, alwaar we een mis bijwonen moesten. Traditiegetrouw was die misviering was bijzonder saai, maar toch vormde de dagtocht in z’n geheel een welgekome afwisseling tussen de reguliere schooldagen. De mis werd traditioneel afgesloten met Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen: de laatste tonen waren het signaal dat we de basiliek mochten verlaten. En dat we ons mochten uitleven in Dadipark, een (voormalige) groter-dan-gemiddelde speeltuin, of een kleinschalig pretpark, het is maar hoe je het bekijkt.
