De toestand der dingen

Didier Reynders heeft gelijk. Niet altijd, natuurlijk. Maar gisterenvoormiddag had-ie wel degelijk eens gelijk toen hij op de RTBf verklaarde dat de alarmbel een politieke atoombom is.^[1] Ondertussen weten we dat de Franstaligen enkele uren later die atoombom wel tot ontploffing hebben gebracht.

Volgens Reynders’ eigen logica was dat dus een daad van politiek terrorisme. Want

het vervaardigen, […] verwerven […] of […] het gebruik van kernwapens

→ Strafwetboek, art. 137^[2], § 3, puntje 3

is namelijk één van de vele terroristische mogelijkheden in de lijst van § 2 en 3. De definitie van terrorisme stelt nog een voorwaarde, maar ook daaraan is voldaan:

Als terroristisch misdrijf wordt aangemerkt het misdrijf bepaald in de §§ 2 en 3 dat door zijn aard of context een land […] ernstig kan schaden en opzettelijk gepleegd is met het oogmerk […] om de overheid […] op onrechtmatige wijze te dwingen tot het verrichten of het zich onthouden van een handeling, of om de […] constitutionele […] basisstructuren van een land […] ernstig te ontwrichten

→ Strafwetboek, art. 137^[2], § 1

Als het houden van ongrondwettelijke verkiezingen geen ontwrichting is van de constitutionele basisstructuren van een rechtstaat, of een land dat pretendeert een democratie te zijn, dan weet ik het ook niet meer.

Lees meer →

Economie. Dat’s met cijfertjes en zo. Oei, dat klinkt zo moeilijk! Toch zijn heel wat van belangrijkste economische inzichten eigenlijk heel eenvoudig. Vaak zijn ze met eenvoudige verhaaltjes illustreerbaar. “I, Pencil” en “The Broken Window” zijn befaamde pareltjes. Verder publiceerde Geert Noels vorige maand de parabel van de gelukkige bierdrinkers. Gisterenavond op café was het mijn beurt. Ik probeerde het begrip “comparatief voordeel” te illustreren.

Ergens, hier ver vandaan, wonen Lomme en Lotte op een afgelegen eiland, populatie: 2 personen. Ze overleven er op een dagelijkse pizza en wat bier; alle ingrediënten en benodigdheden daartoe zijn op het eiland te vinden. Maar nu moet je ook niet denken dat pizza en bier er voor het rapen liggen: er moet wel degelijk voor gewerkt worden. Voor niets gaat de zon op.

Onder de brandende zon werkt Lomme aan een gezapig tempo. Het kost hem 6 uur om een pizza te maken. En een pintje produceren kost hem 3 uur tijd. Het vrouwtje heeft daarentegen geen gebrek aan energie. Lotte heeft slechts 4 uur nodig om een pizza te bereiden. Bier produceren lukt haar nog vlugger: voor 1 biertje is ze na een uurtje al klaar.

Zowel Lomme als Lotte werken twaalf uur per dag. Na zo’n lange werkdag spenderen ze de rest van de tijd samen: ze consumeren de vruchten van hun arbeid, ze slapen, ze zwemmen, ze paren.

In het begin, toen Lomme en Lotte op het eiland net op het eiland aangespoeld waren, werkten ze elk voor zichzelf. Dagelijks hield Lomme zich bezig om in twaalf uur tijd voor zichzelf 1 pizza en 2 biertjes te maken. In diezelfde tijd maakte Lotte voor haarzelf 1 pizza en 8 pintjes.

Maar al gauw ontdekten ze het wonder van handel. Ook al is Lotte duidelijk de efficiëntste in beide taken, zowel in bier maken als in pizza maken; toch bleek het mogelijk om hun beide posities met handel te verbeteren. Lotte en Lomme werken nog steeds twaalf uur per dag. Maar heden houdt Lomme zich enkel nog bezig met pizza maken, en Lomme enkel nog met het brouwproces. Iedere dag ruilen ze vrijwillig een pizza voor 3 pintjes. Zo kan Lomme, na een lange werkdag, genieten van 1 pizza en 3 biertjes; en Lotte kan dagelijks een pizza en 9 pintjes naar binnen spelen. Beiden hebben ze 1 biertje meer als voorheen; en toch werken geen van beiden een minuut langer dan vroeger. Het schoolvoorbeeld van een win-win-situatie.

Lees meer →