Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Oh nee, alweer een moskee

woensdag 4 augustus 2010, 17:00 | Amerikaanse politiek, Burgerrechten

Net zoals in talloze andere plaatsen ter wereld, zijn er ook in de New Yorkse wijk Manhattan plannen om een nieuwe moskee te bouwen; da ’s niet onmiddellijk wereldschokkend nieuws. In dit geval maken de plannen gewag van een heus moslimcentrum: een vijftien verdiepingen tellend gebouw, met onder meer een moskee, vergaderzalen, tentoonstellingsruimte, boekenwinkels, een fitnesscentrum en een zwembad.

Deze plannen stuiten echter op verzet.[1] Reden van de beroering: de locatie waar deze nieuwe moskee gepland is, 45‒51 Park Place, ligt op 200 meter van Ground Zero. Dat ligt toch wel even gevoelig; dat hoeft toch niet te verwonderen. Verschillende (maar niet alle[2]) familieleden en vrienden van slachtoffers van de aanslagen van dinsdag 11 september 2001 hebben moeite met de geplande prominente aanwezigheid van zo ’n markant symbool van de religie in wiens naam die aanslagen gepleegd zijn. En zij niet alleen: 54 % van de Amerikanen zijn gekant tegen de bouw van een moskee in de buurt van Ground Zero; slechts 20 % is voorstander.[3]

De grond is evenwel al gekocht en nodige vergunningen bekomen. Pogingen om een huidig gebouw dat op dat perceel staat als monument te beschermen, zijn afgewezen:[4] de architecturale waarde ervan is te beperkt.

Hebben moslimorganisaties dan niet de vrijheid om een moskee te bouwen waar zij dat willen? Natuurlijk wel, die vrijheid hebben ze vanzelfsprekend; zelfs de meeste tegenstanders erkennen dat. Er valt gewoon niets in te brengen tegen het argument van burgemeester Michael “Mike” Bloomsberg (Onafh.NY) ter verdediging van het project:

The simple fact is this building is private property, and the owners have a right to use the building as a house of worship.

The government has no right whatsoever to deny that right — and if it were tried, the courts would almost certainly strike it down as a violation of the US Constitution. Whatever you may think of the proposed mosque and community center, lost in the heat of the debate has been a basic question — should government attempt to deny private citizens the right to build a house of worship on private property based on their particular religion? That may happen in other countries, but we should never allow it to happen here. This nation was founded on the principle that the government must never choose between religions, or favor one over another.

The World Trade Center Site will forever hold a special place in our City, in our hearts. But we would be untrue to the best part of ourselves — and who we are as New Yorkers and Americans — if we said “no” to a mosque in Lower Manhattan.

→ Burgemeester Michael “Mike” Bloomberg (Onafh.NY)[5]

Dat argument van de vrijheid, is op zich voldoende. Daarbovenop komt het argument dat ook onder de slachtoffers in de Twin Towers er ook moslims waren, en dat ook zij Amerikanen waren, die herdacht mogen worden: een valabel en terecht, maar eigenlijk overbodig, bijkomend punt.

En toch. Ik ben een groot voorstander van het vrijheid, en bijgevolg betwijfel ik geenszins dat die moslimorganisaties hier recht in hun schoenen staan. Toch verhindert deze diepe overtuiging niet dat ik de tegenstand tegen dit project ergens wel kan begrijpen. Ook de joodse Anti-Defamation League — normaalgezien een voorvechter van de vrijheid van alle religieuze groepen om, wars van overheidsinmenging, gebedsruimtes op en in te richten — toonde begrip voor het protest, en omschreef het islamitisch project op die plaats als “contraproductief voor het genezingsproces”.[6]

De initiatiefnemers van het project, bij monde van imam Feisal Abdul Rauf en zijn vrouw Daisy Khan, ontkennen in alle toonaarden dat het hun bedoeling is — zij spreken van “bevordering van integratie, tolerantie van verschillen en samenhang van de gemeenschap door middel van kunst en cultuur” in hun missieverklaring —, maar door de aard en de plaats van het project is het niet eenvoudig de schijn van overwinningstriomfalisme en/of verheerlijking van de aanslagen weg te wuiven.

Precedent

Gisteren bracht William McGurn in the Wall Street Journal een interessante bijdrage[7] aan het debat: er zou een precedent zijn. In de jaren ’80 verhuisde een groep Karmelietenzusters naar een rood bakstenen gebouw dat grenst aan het concentratiekamp van Auschwitz‒Birkenau. De joodse gemeenschap was daar niet echt mee opgezet, en de relaties verbetereden al helemaal niet toen de zusters in 1989 een 8 meter hoog kruis in de tuin oprichtten. Niet dat de joden aanstoot nemen aan het katholicisme in Polen, maar de aanwezigheid van een christelijk klooster, zo dicht bij de plaats die de herinnering aan de Shoah tastbaar symboliseert, dat was hen toch een doorn in het oog.

Dat konden de Polen maar moeilijk begrijpen. Weten de joden dan niet dat er ook niet-joden in de concentratiekampen gestorven zijn? Zo is het gecontesteerde kruis precies opgericht op de plaats waar tijdens de Oorlog een aantal Poolse (katholieke) verzetslieden zijn geëxecuteerd.

Bemiddelaars zijn erin geslaagd om elders in Oświęcim een Centrum voor Dialoog en Gebed te bouwen. Uiteindelijk zijn de Karmelietennonnen naar dit centrum verhuisd. Enigszins met tegenzin weliswaar, maar daartoe met aandrang verzocht door paus Johannes-Paulus II in zijn brief van vrijdag 9 april 1993. Dankzij de verhuis kalmeerden de gemoederen, en liep het conflict ten einde.[8]

Was dit nu een nederlaag voor het katholieke geloof? Ik denk het niet. Integendeel. Tegenwoordig ligt de Éne Heilige Universele Katholieke Apostolische Roomse Kerk van vele kanten onder vuur, en vaak terecht. Maar deze beslissing van de katholieke hiërarchie was best lovenswaardig. De nonnen hadden er, ondanks het joods protest, kunnen blijven. In het Vaticaan besefte men echter dat ontegensprekelijk het recht hebben om iets te doen, nog niet noodzakelijk betekent dat zulks het juiste is om te doen.

Tegenstanders van het Park Place project mogen dus zeker hopen dat dit besef ook tot bij de initiatiefnemers van het moslimcenter doordringen zal, en dat ze vrijwillig ervoor zullen kiezen een nieuwe locatie voor hun project uit te zoeken. Maar zelf zullen die tegenstanders ook moeten beseffen dat de overheid noch externe organisaties de moslimorganisaties tot dit besef kunnen dwingen.

William McGurn vergat trouwens een niet-onbelangrijk detail van het Karmelieten-verhaal te vermelden: het centrum waar de Karmelieten uiteindelijk naartoe verhuisd zijn, ligt uiteindelijk slechts enkele honderden meters verderop, maar het is (in tegenstelling tot het aan het kamp grenzend gebouw) niet vanuit de site van het concentratiekamp van Auschwitz‒Birkenau zichtbaar. Het plannen voor het moslimcentrum in Park Avenue hebben het van het begin af aan over een locatie die enkele honderden meters van Ground Zero vandaan ligt, en jawel: vanop die site door 2 stadsblokken aan het zicht onttrokken. (Er ligt zelfs een rooms-katholieke kerk tussen.)

Referenties

Reacties

Reactie van Johannes Waermoedt
Datum: vrijdag 8 oktober 2010, 21:05

Bent u dan in het bezit van sluitende bewijzen van wie of wat er achter de 9/11-aanslagen zou zitten?

Indien ja, dan houdt uw opinie misschien wel ergens steek.

Schrijf een reactie

augustus 2010
M D W D V Z Z
« jul   sep »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2010. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.