Héél dicht…
Heeft u het ook gehoord? Vooruitgang hebben we gemaakt, grote vooruitgang! Zo klonk het officieel, vooral aan Franstalige kant, toen de high-levelwerkgroep haar werk rond de bijzondere financieringswet beëindigde. De werkgroep vertrok van twaalf vage afgesproken principes waarvan iedereen wist dat ze op verschillende manieren geïnterpreteerd werden, en dat (afhankelijk van de interpretatie) ze potentieel tegenstrijdig waren. Vlak voor afloop lekte een rapport uit, en daarin stond te lezen precies hoe die principes op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Vooruitgang… Of toch: alvast de tijd ging er twee weken op vooruit.
Al die vooruitgang leidde ertoe dat Vlamingen en Franstaligen heel dicht bij een akkoord stonden — wist u dat? Wederom, trouwens.
In april 2010 besloot Alexander De Croo, na oeverloos gepalaver over een uitblijvende onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde, dat het genoeg was geweest: hij trok de stekker eruit, wat verkiezingen met zich meebracht. Het was de liberale voorman te binnen geschoten waar die “V” in “VLD” precies al weer voor stond. “Onverantwoord!” riepen de Franstalige politici in koor. We waren zo dicht bij een akkoord! Nog een weekje verder onderhandelen — of twee, of misschien is het niet zo slim om er een vaste deadline op te plakken — maar na nog wat onderhandelen zouden we er vast zijn uitgeraakt!
