Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Héél dicht…

vrijdag 29 oktober 2010, 12:00 | Allerlei

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

Heeft u het ook gehoord? Vooruitgang hebben we gemaakt, grote vooruitgang! Zo klonk het officieel, vooral aan Franstalige kant, toen de high-levelwerkgroep haar werk rond de bijzondere financieringswet beëindigde. De werkgroep vertrok van twaalf vage afgesproken principes waarvan iedereen wist dat ze op verschillende manieren geïnterpreteerd werden, en dat (afhankelijk van de interpretatie) ze potentieel tegenstrijdig waren. Vlak voor afloop lekte een rapport uit, en daarin stond te lezen precies hoe die principes op verschillende manieren worden geïnterpreteerd. Vooruitgang… Of toch: alvast de tijd ging er twee weken op vooruit.

Al die vooruitgang leidde ertoe dat Vlamingen en Franstaligen heel dicht bij een akkoord stonden — wist u dat? Wederom, trouwens.

In april 2010 besloot Alexander De Croo, na oeverloos gepalaver over een uitblijvende onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde, dat het genoeg was geweest: hij trok de stekker eruit, wat verkiezingen met zich meebracht. Het was de liberale voorman te binnen geschoten waar die “V” in “VLD” precies al weer voor stond. “Onverantwoord!” riepen de Franstalige politici in koor. We waren zo dicht bij een akkoord! Nog een weekje verder onderhandelen — of twee, of misschien is het niet zo slim om er een vaste deadline op te plakken — maar na nog wat onderhandelen zouden we er vast zijn uitgeraakt!

Of keren we terug naar eind augustus. Elio Di Rupo smeekt de vorst om van zijn preformatie-opdracht ontheven te worden. Met grote tegenzin weliswaar, want we waren heel dicht bij een akkoord. Hoe dicht? Slechts twee van de zeven partijen weigerden akkoord te gaan: die vermaledijde CD&V en N-VA! Dat dit impliceert dat aan Vlaamse kant (hoogstens) sp·a en Groen!, die samen slechts 22 % van het Vlaamse electoraat vertegenwoordigen, zich in dit akkoord konden vinden… dat bleef onuitgesproken.

Of nog wat recenter: maandag 4 oktober. Die dag besloot Bart De Wever de tellers op nul te zetten. Het communautaire compromis leek hem verder af dan ooit. En opnieuw klonk het aan Franstalige kant: Onverantwoorde nonsens! We waren deze keer heel, héél dicht bij een akkoord! Waarom blijft Bart toch niet nog een weekje langer aan tafel?

Als we de Franstaligen mogen geloven, zijn Vlamingen en Franstaligen al zó dikwijls zó enorm dicht bij een akkoord geweest dat het een ongelukkig mirakel mag heten dat we er nog steeds geen hebben.

Hoe zo’n weekje extra onderhandelen, dat dan echt tot een akkoord zou leiden, eruit moet zien? Wel, de Vlamingen geven nog een paar extra pietluttigheden toe. Het wordt avond en het wordt ochtend en dat wordt de eerste dag. De volgende dag doen opnieuw de Vlamingen nog eens een paar bijkomende toegevingen. Het wordt avond en het wordt ochtend en dat wordt de tweede dag. De daaropvolgende dagen lijken allemaal sterk op de vorige. Ondertussen “verduidelijken” de Franstaligen hun toegevingen: het spreekt vanzelf dat men die toch niet zo letterlijk en uitgebreid moet interpreteren. En de zevende dag gaan de Vlamingen plat op de buik, en staan ze braafjes nog wat grondgebied af, en dan is er een akkoord. Je ziet: zo dichtbij waren we.

Tegelijkertijd met die bevreemdend optimistische berichten over bijna-akkoorden klinken vanuit PS-hoek bijna-dreigementen. Als Vlaanderen zich niet inschikkelijk opstelt, dan kiest Wallonië wel voor haar eigen plan-B: dan gaat Wallonië haar eigen weg. De logica van dit “dreigement” valt moeilijk te begrijpen. Een evenwichtig akkoord met overdracht van bevoegdheden, maar dan vooral met (gedeeltelijke) eigen verantwoordelijk voor de deelstaten, wordt keer op keer afgewezen; maar de volledige eigen onafhankelijkheid kan plots wel? Wordt de N-VA, voor wie de Vlaamse onafhankelijkheid — zij het liefst geleidelijk, na een evolutie, niet via een revolutie — in haar statuten en beginselverklaring staat, geacht onder de indruk te zijn van dergelijk dreigement?

Ja maar, gaat de kandidaat-premier met zijn dreigement verder: de splitsing zal, zoals steeds in België, op Franstalige voorwaarden gebeuren: Franstalige België behoudt de merknaam “België”, en Franstalige België krijgt Brussel, en Franstalige België annexeert de Rand errond; Vlaanderen krijgt in ruil de staatsschuld. Mooie deal, toch? Dat bijna-compromis ligt zogezegd op tafel. U ziet: we zijn weer heel dicht bij een akkoord. En nee, Franstalige politici gaan hier niet verder over onderhandelen, zelfs niet diegene die met het dreigement op de proppen kwamen. Want we willen België toch niet kapot?

Te midden van die tegenstrijdige berichten, is er één punt van niet-mis-te-verstane eenduidigheid: de zwartepiet. Alle schuld van deze nieuwe institutionele crisis ligt vanzelfsprekend bij N-VA en Bart De Wever. Toegegeven, op dit punt alvast zijn de Franstaligen heel consequent: dat het de schuld van N-VA is, hadden ze al voor de verkiezingen reeds laten weten.

Toch is ook dit verwijt niet vrij van tegenstrijdigheden. Bart De Wever wordt tegelijkertijd verweten dat hij niet compromisbereid is, en dat hij geen eigen voorstellen op tafel legt (maar verderwerkt op compromisvoorstellen van minder Vlaams-nationalistische partijen). Van iemand die niet compromisbereid is, zou men toch juist verwachten dat hij alleen maar aan eigen voorstellen vasthoudt?

En trouwens, als we dan toch zó vele keren zó enorm dicht bij een akkoord zijn geweest, is het dan niet evengoed het bewijs van Franstalige onwil dat zij telkenmale dat laatste stapje niet zelf hebben willen zetten?

In de politiek gebeurt het al eens dat onderhandelende politieke partijen de discretie doorbreken wanneer ze aanvoelen dat het wat moeilijker gaat. Met allerlei gespin probeert men dan te verhinderen dat het publiek hun aandeel in de mogelijke mislukking te lang onthoudt. Dergelijke indiscretie is betreurenswaardig.

Erger wordt het als ondertussen niet meer constructief en oprecht aan een oplossing wordt verdergewerkt. Want ondertussen gaat onze economische positie er nog steeds op achteruit, ook in vergelijking met de buurlanden, en blijven noodzakelijke hervormingen uit. Ondertussen hebben gemeenschappen en gewesten wel regeringen, maar hebben die nog steeds te weinig stimulansen om verantwoordelijk beleid te voeren. Ondertussen moddert de pensioen- en ook de asielproblematiek maar aan, en respecteert de kieskringindeling nog steeds de Grondwet niet. De “werven” zijn bouwvallig; hun fundamenten niet draagkrachtig. We hebben oplossingen nodig.

Beste Franstalige partijen, met gespin raakt een akkoord écht niet dichterbij. Maar als u dan toch de nood voelt om te gaan spinnen: zou het mogelijk zijn om het dan met iets meer geloofwaardigheid te proberen?

Post scriptum

Bovenstaande tekst is geschreven nog voor Bart De Wever zijn compromisnota naar de zeven partijen verstuurde en aan de koning voorstelde. Maar ook in de snelle reactie op die nota valt wederom een enorme tegenstrijdigheid op. Elio Di Rupo schreeuwt het uit dat de compromisnota voor 80 % het N-VA-programma is; en nauwelijks wat later laat Paul Magnette aan iedereen weten dat de tekst voor 90 % het werk van Di Rupo is. Volgens de PS zou dus bijgevolg Elio Di Rupo voor 70 % à 80 % (waarschijnlijk zo’n 72% als het onafhankelijke veranderlijken zijn) het N-VA-verkiezingsprogramma geschreven hebben…

Schrijf een reactie

oktober 2010
m D w d v Z Z
« sep   nov »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2010. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.