Adhemar

De toestand der dingen

Adhemars overpeinzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes

Aan tafel

vrijdag 17 december 2010, 12:00 | Vlaanderen in Europa

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

De teller loopt alsmaar op. De verpulvering van het vorig record uit 2007, 194 dagen zonder regering, komt in zicht. Zicht op regeringsvorming is er nog steeds niet. Na drie jaar zonder een aaneenhangende regering, hebben we nu al weer meer dan 6 maanden niet eens de schijn van een regering met volle bevoegdheid.

Op het moment dat ik dit schrijf, wordt het nieuws gedomineerd door een aantal incidentjes, die de sfeer bedrukken. De ene week horen we een socialist op de trein aan journalisten die het maar horen willen de loftrompet steken over een “geste”-voorstel van cdH en PS. De andere week blijkt dan weer uit een verkeerd-verzonden interne e-mail dat niet alleen de vermoedens te kloppen dat de socialistische onderhandelaars een hele tijd voor de andere Vlaamse partijen van de voorstellen op de hoogte waren; maar ook dat de socialist in kwestie zelf intern een aantal pertinente kritieken formuleerde, die hij later, toen de CD&V en N-VA de voorstellen in handen gekregen hadden en gelijkaardige opmerkingen maakten, aan de onderhandelingstafel met veel poeha van de hand deed.

(Het ging om dezelfde socialist die een jaar eerder wel oprecht vanuit zijn eigen opinie en drijfveren aan de onderhandelingstafel zijn ding deed, om achteraf door zijn eigen partijvoorzitster van eigengereidheid beschuldigd te worden en hij het Vlaams ministerschap aan zijn neus zag voorbijgaan.) (Aan de andere kant gaat het eveneens om diezelfde socialist die halverwege november in De Vooruit voor een rode zaal beweerde het principieel eens te zijn met de Vlaamse eisen inzake Brussel-Halle-Vilvoorde; verklaarde de immateriële argumenten over waarden en identiteit en leefwereld naar waarde te kunnen schatten schatten; pleitte voor het gemeenschappelijk houden — en dus niet gewestelijk maken — van persoonsgebonden bevoegdheden als onderwijs; en uiteindelijk het voortbestaan van België beargumenteerde, slechts enkel en alleen op de vrij nauwe basis van de combinatie van twee verzuchtingen: enerzijds de begrijpelijke eis dat Vlaanderen Brussel niet los mag laten, en anderzijds zijn afkeer tegen een mogelijke oplossing voor die kwestie waarbij burgers, in casu Brusselaars, de keuze zouden hebben tussen twee concurrerende socialezekerheidsstelsels. Zeker niet de allerslechtste socialist, dus.)

De incidentjes zijn symptomatisch voor de soap die de Belgische politiek geworden is, zeker als het om communautair geladen onderwerpen gaat — en ongeveer alle belangrijke thema’s, van justitie over arbeidsmarktbeleid tot asiel en migratie, voldoen aan dat criterium.

Toch is het foutief de problematiek tot de dergelijke incidentjes te herleiden. Natuurlijk dragen de zwartepietdoorschuivende telefoontjes, de gelekte mailtjes met ontkende kritiek en de achtergehouden documenten niet bij tot de verbetering van de gespannen sfeer, maar ze zijn er evenmin an sich de oorzaak van.

Het belangrijkste probleem is en blijft inhoudelijk. N-VA is maanden geleden naar de kiezer getrokken met een verkiezingsprogramma vol durf voor verandering ten goede, met een copernicaanse omwenteling wat betreft de organisatie van deze staat. (Voorlopig echter geen onmiddellijke splitsing, en al helemaal niet op revolutionaire wijze, stijl 1830.) Dat discours kon die kiezer wel smaken. Natuurlijk beseft onze partij dat het onrealistisch is om dit verkiezingsprogramma volledig te realiseren. Zowel onder de eigen Verduidelijker, als onder het Koninklijk Bemiddelaarschap van Johan Vande Lanotte (sp.a), werkt N-VA constructief mee aan de onderhandelingstafel met voorstellen met grote toegevingen om toch tot een compromis te kunnen komen.

Maar als ’s lands grootste politieke partij is het toch ook niet onlogisch dat N-VA slechts zin heeft in regeringsdeelname als er op voorhand duidelijke afspraken gemaakt worden dat er substantiële verbeteringen komen voor de pijnpunten in de Belgische constructie waar de partij nu al een decennium tegen opkomt.

Om na al die verloren jaren van aanmodderen op Belgisch niveau, eindelijk een antwoord te kunnen bieden aan de grote sociaal-economische uitdagingen, vinden we het belangrijk dat een aantal belangrijke hefbomen bij de deelstaten terechtkomen. Daarbij is het niet voldoende om op bepaalde cheques het Belgisch logootje met sticker met Vlaams leeuwtje of Waals haantje te overplakken: de deelstaten moeten zélf een beleid kunnen voeren, zélf criteria en principes en bedragen kunnen bepalen, aangepast aan de noden van de eigen economische situatie en de verzuchtingen van de eigen publieke opinie. De deelstaten moeten daarbij ook geresponsabiliseerd worden: goed beleid dient te worden beloond, en de vruchten dienen naar eigen inzicht te kunnen worden aangewend.

Er zijn dus wel degelijk inhoudelijke redenen waarom N-VA niet staat te springen van jolijt bij een financieringswetsvoorstel van Franstalige signatuur waarin de fiscale autonomie slechts in homeopathische doses wordt toegestaan. Er zijn wel degelijk inhoudelijke bezwaren tegen constructies waarbij enkel de federale overheid van de voordelen van een economisch heropleven kan genieten.

Het devies hoort te blijven wat het is: liever nóg wat langer werken aan een goede regering dan nu een regering vormen die geen spatje beter is dan de vorige. Na zes lange maanden is het inderdaad hoog tijd dat er aan een regering gewerkt wordt, tijd om écht en oprecht aan tafel te onderhandelen. Maar toegeven aan de tijdsdruk om dan toch vlug-vlug zonder garanties in een regering te stappen, helpt niemand vooruit. Die fout hebben anderen vóór ons al eens gemaakt.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het parlement ondertussen stil hoeft te zitten. Ook zonder volwaardige regering kunnen wetsvoorstellen gestemd worden. Verschillende parlementsleden, van N-VA en van andere partijen, hebben reeds zinvolle voorstellen ingediend. Met iedereen zo ongebonden aan een regeerakkoord kan het nog verhelderend zijn wie wat wel en niet wil goedkeuren.

Tijdslijn

Schrijf een reactie

december 2010
m D w d v Z Z
« nov   jul »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Zoeken

Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2010. Sommige rechten voorbehouden.

Creative Commons Naamsvermelding Gelijk Delen Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze De toestand der dingen blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij. Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder. Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.