Recuperatie
Wanneer een dolgedraaide gek een bloedbad als dat in Noorwegen aanricht, slikt (bijna) iedereen wel even. Televisiebeelden branden op netvliezen. Medeleven gaat uit naar de familie en vrienden van de slachtoffers, en tussen de emoties van het moment valt verder nog veel verontwaardiging, veroordeling en afschuw te ontwaren. In dat diepmenselijk eerste moment, zijn zowat alle mensen mens met de mensen. Noor of niet. Zwart of blank. Christen of moslim of jood of atheïst. Links of rechts.
Maar politiek geëngageerde mensen zouden geen politiek geëngageerde mensen zijn, als ze, voorbij hun eerste emoties, hun ideeën niet zouden uitdragen. Daarbij schuwen sommingen de politieke recuperatie niet. Het is het aard van het beestje. In de overtuiging van het eigen gelijk is men zich daar niet eens noodzakelijk van bewust. In Het Nieuwsblad presteert Fabian Lefevere het om dit incident politiek eerst grondig te recupereren, om vervolgens de politieke recuperatie door “links of rechts” aan te klagen![1] Toch ben ik ervan overtuigd dat Lefevere oprecht is, zowel in zijn bezinning over de gevaren van het anders denken (dan zijn visie op de samenleving) als in zijn roep om “respect voor andersdenken” (door anderen).
