Recensie: De Kwantumsprong
Soms erger ik mij aan mensen die te pas en te onpas een grote sprong als kwantumsprong omschrijven: een kwantumsprong is de fysisch allerkleinst mogelijke sprong in een discontinue grootheid, herinner ik hen dan. Toch is de metafoor af en toe ook treffend gekozen. Een kwantumsprong is de transitie van een elektron van het ene energieniveau naar het andere, door vliegensvlug dwars door de verboden zone te springen. Het uitbreken uit de ketenen, het doorbreken van begrenzingen, om tot een nieuwe stabiele situatie te komen: het is de essentie van het essay De Kwantumsprong, het politiek-filosofisch debuutboek van Brecht Arnaert.
Spoiler alert! In deze alinea, na de dubbelepunt in deze zin, verklap ik reeds de ontknoping van het essay: de strijd van de Vlaamse beweging voor Vlaamse onafhankelijkheid is een zwaktebod. De Vlaamse beweging zou moeten ijveren voor échte democratie in België, waar de meerderheid kan besturen, zonder grendels en alarmbellen. In zo’n politieke context kan de (Vlaamse) meerderheid vervolgens haar visie op samenleving en maatschappij, en de rol van de overheid daarin, in de praktijk brengen, zoals het in een democratie betaamt. Als dan blijkt dat Wallonië liever vasthoudt aan haar eigen streven naar een marxistisch-socialistisch geïnspireerd arbeidersparadijs, dan staat het haar vrij haar eigen onafhankelijkheid uit te roepen. Geen flamingant die dat zou tegenhouden.
