De toestand der dingen

Soms erger ik mij aan mensen die te pas en te onpas een grote sprong als kwantumsprong omschrijven: een kwantumsprong is de fysisch allerkleinst mogelijke sprong in een discontinue grootheid, herinner ik hen dan. Toch is de metafoor af en toe ook treffend gekozen. Een kwantumsprong is de transitie van een elektron van het ene energieniveau naar het andere, door vliegensvlug dwars door de verboden zone te springen. Het uitbreken uit de ketenen, het doorbreken van begrenzingen, om tot een nieuwe stabiele situatie te komen: het is de essentie van het essay De Kwantumsprong, het politiek-filosofisch debuutboek van Brecht Arnaert.

Spoiler alert! In deze alinea, na de dubbelepunt in deze zin, verklap ik reeds de ontknoping van het essay: de strijd van de Vlaamse beweging voor Vlaamse onafhankelijkheid is een zwaktebod. De Vlaamse beweging zou moeten ijveren voor échte democratie in België, waar de meerderheid kan besturen, zonder grendels en alarmbellen. In zo’n politieke context kan de (Vlaamse) meerderheid vervolgens haar visie op samenleving en maatschappij, en de rol van de overheid daarin, in de praktijk brengen, zoals het in een democratie betaamt. Als dan blijkt dat Wallonië liever vasthoudt aan haar eigen streven naar een marxistisch-socialistisch geïnspireerd arbeidersparadijs, dan staat het haar vrij haar eigen onafhankelijkheid uit te roepen. Geen flamingant die dat zou tegenhouden.

Lees meer →

Wanneer een dolgedraaide gek een bloedbad als dat in Noorwegen aanricht, slikt (bijna) iedereen wel even. Televisiebeelden branden op netvliezen. Medeleven gaat uit naar de familie en vrienden van de slachtoffers, en tussen de emoties van het moment valt verder nog veel verontwaardiging, veroordeling en afschuw te ontwaren. In dat diepmenselijk eerste moment, zijn zowat alle mensen mens met de mensen. Noor of niet. Zwart of blank. Christen of moslim of jood of atheïst. Links of rechts.

Maar politiek geëngageerde mensen zouden geen politiek geëngageerde mensen zijn, als ze, voorbij hun eerste emoties, hun ideeën niet zouden uitdragen. Daarbij schuwen sommingen de politieke recuperatie niet. Het is het aard van het beestje. In de overtuiging van het eigen gelijk is men zich daar niet eens noodzakelijk van bewust. In Het Nieuwsblad presteert Fabian Lefevere het om dit incident politiek eerst grondig te recupereren, om vervolgens de politieke recuperatie door “links of rechts” aan te klagen!^[1] Toch ben ik ervan overtuigd dat Lefevere oprecht is, zowel in zijn bezinning over de gevaren van het anders denken (dan zijn visie op de samenleving) als in zijn roep om “respect voor andersdenken” (door anderen).

Lees meer →

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

De teller loopt alsmaar op. De verpulvering van het vorig record uit 2007, 194 dagen zonder regering, komt in zicht. Zicht op regeringsvorming is er nog steeds niet. Na drie jaar zonder een aaneenhangende regering, hebben we nu al weer meer dan 6 maanden niet eens de schijn van een regering met volle bevoegdheid.

Lees meer →

“Wie houdt nog van Wallonië?” vraagt Alain Gerlache (RTBf) zich vandaag af in De Standaard.^[1] “Zelfs de Duitstalige Gemeenschap, vaak de best beschermde minderheid ter wereld, denkt eraan om haar lot in eigen handen te nemen.”

De vaststellingen van Alain Gerlache zijn correct. Ik zou zelfs verder gaan: eigenlijk wil niemand door Waalse politici bestuurd worden.

Lees meer →

Net zoals in talloze andere plaatsen ter wereld, zijn er ook in de New Yorkse wijk Manhattan plannen om een nieuwe moskee te bouwen; da ’s niet onmiddellijk wereldschokkend nieuws. In dit geval maken de plannen gewag van een heus moslimcentrum: een vijftien verdiepingen tellend gebouw, met onder meer een moskee, vergaderzalen, tentoonstellingsruimte, boekenwinkels, een fitnesscentrum en een zwembad.

Deze plannen stuiten echter op verzet.^[1] Reden van de beroering: de locatie waar deze nieuwe moskee gepland is, 45‒51 Park Place, ligt op 200 meter van Ground Zero. Dat ligt toch wel even gevoelig; dat hoeft toch niet te verwonderen. Verschillende (maar niet alle^[2]) familieleden en vrienden van slachtoffers van de aanslagen van dinsdag 11 september 2001 hebben moeite met de geplande prominente aanwezigheid van zo ’n markant symbool van de religie in wiens naam die aanslagen gepleegd zijn. En zij niet alleen: 54 % van de Amerikanen zijn gekant tegen de bouw van een moskee in de buurt van Ground Zero; slechts 20 % is voorstander.^[3]

De grond is evenwel al gekocht en nodige vergunningen bekomen. Pogingen om een huidig gebouw dat op dat perceel staat als monument te beschermen, zijn afgewezen:^[4] de architecturale waarde ervan is te beperkt.

Lees meer →

Kleine ergernissen in het leven, soms past het die heimelijk te koesteren. Het kan best deugd doen je eens lekker opwinden om iets onbenulligs. Douglas Adams had decennia geleden de grootste moeite om de administratie van z’n bank ervan te overtuigen dat hij naar Londen verhuisd was — uiteindelijk heeft de bank hem een brief gestuurd met verontschuldigingen voor het ongemak, en die brief vervolgens naar Douglas Adams’ oud adres gestuurd. Zijn frustratie in deze zaak manifesteerde zich als inspiratie voor het geniale computerspel Bureaucracy.

Luc Janssens schrijft in De Wereldmorgen ook een ergernis van zich af^[1] (zij het met minder geniale gevolgen). Hij heeft het blijkbaar niet zo voor elektronisch opgestuurde aanrekeningen. En eens in zijn pen gekropen, moet ook het geld uit de muur halen eraan geloven. De houders van een spaarboekje zouden daar “minder tevreden” mee zijn: bijna zo ontevreden als met het fenomeen cola-automaten. Alsof het een groot ongemak voor de klanten dat ze nu ook buiten de kantooruren aan hun geld kunnen, en ook ’s nachts hun dorst kunnen lessen.

Ziet u, Luc Janssens klasseert al zijn facturen. Dat dit een onnodige administratieve inspanning vergt in vergelijking met e-mails (die kan je met een zoekopdracht gemakkelijk terugvinden zonder telkens alles te moeten klasseren bij ontvangst), deert hem niet. De milieu-impact van al dat papier, doet hij af als een non-argument: dat lijkt hem niet Telenets voornaamste drijfveer.

Lees meer →