Gedachterstand

Mijn laatste post over de Amerikaanse presidentscampagne dateert al weer van enkele maanden geleden. Ondertussen is er veel veranderd. Barack Obama (Dem.–IL) is ook aan deze zijde van de Atlantische Oceaan al lang geen onbekende meer, Obama Girl is uit de spotlights verdwenen. De grote partijen hebben op hun conventies officieel hun kandidaat-presidenten aangeduid, ook de kandidaat-vice-presidenten zijn bekend.

Ook de thematiek leek grondig gewijzigd, al komt hier en daar iets opnieuw bovendrijven. Het leek er op dat de economie dé inzet van de verkiezingen zou worden. Daar lijken Amerikanen net iets meer wakker van te liggen dan wat oorlogje spelen in Irak — en de leugens waarop die oorlog gebaseerd was, of de losse definitie van foltering die het met zich meebracht.

Barack Obama′s speech On Faith and Politics^[1] lijkt een eeuwigheid geleden; maar nu de Republikeinse kandidate-vice-president Sarah Palin (Rep.–AK) in haar carrière in verschillende gradaties het onderwijzen van creationisme op school heeft verdedigt (maar niet zo ver gegaan is als het in Alaska bij wet verplichten), is de relatie tussen geloof en politiek opnieuw eventjes het maatschappelijk debat binnengedrongen.

Barack Obama sprak in de periode van de caucuses en primaries uitgebreid over ethics reform. Ook over dit onderwerp klinken tegenwoordig veel minder woorden en vloeit er minder inkt, maar toen Sarah Palin in haar eerste grote speech^[2] haar (late) tegenstand tegen overheidsverkwisting (in het geval van the Bridge to Nowhere) oprakelde, kwam het probleem van de scheefgegroeide politieke cultuur weer even aan de oppervlakte.

Het moge duidelijk zijn: de intrede van Sarah Palin bracht leven in de brouwerij.

Lees meer →

Quote van de dag

Vandaag trok oud-president Bill Clinton (Dem.–NY) het patriotisme van Barack Obama (Dem.–IL), de tegenkandidaat van zijn vrouw, in twijfel.

I think it would be a great thing if we had an election year where you had two people who loved this country and were devoted to the interest of this country.

→ Bill Clinton (Dem.–NY)^[1]

Maar de quote van de dag is eigenlijk de reactie hierop van Gordon Fischer (Dem.–IA), een Democratische hoge piet in Iowa:

When Joe McCarthy questioned others’ patriotism, McCarthy (1) actually believed, at least aparently, the questions were genuine, and (2) he did so in order to build up, not tear down, his own party, the GOP. Bill Clinton cannot possibly seriously believe Obama is not a patriot, and cannot possibly be said to be helping — instead he is hurting — his own party. B. Clinton should never be forgiven. Period. This is a stain on his legacy, much worse, much deeper, than the one on Monica’s blue dress.

→ Gordon Fischer (Dem.–IA)

Lees meer →

Vandaag geen tekort aan lectuur.

Barack Obama’s speech over rassenproblematiek^[1] is alles wat je in een politieke speech kunt wensen: inhoudelijk sterk, begeesterend, goed gebracht. Veel interessanter dan de speeches op massa-rally’s. Het bestaan van rassenproblemen werd niet ontkend, maar ook niet uit proportie geblazen. De verschillende facetten en gezichtspunten kwamen aan bod, om te leiden tot een uitnodiging om mee te werken aan een betere toekomst. Zowel inhoudelijk als rhetorisch een schitterende speech.

Voor het Amerikaanse Hooggerechtshof werd er gediscussieerd^[2] over wat er in 1791 bedoeld werd met het Tweede Amendement aan de Grondwet:

A well regulated Militia, being neceſsary to the security of a free State, the right of the people to keep and bear arms, shall not be infringed.

→ Grondwet van de Verenigde Staten, Tweede Amendement^[3]

Hele bibliotheken zijn er al geschreven over de vraag of dit recht nu een “individueel” of een “collectief” recht is, wat de doelstelling van het amendement eigenlijk is, en in welke mate overheden er “redelijke” beperkingen op wapenbezit mogen legisleren. Het Hooggerechtshof verkoos tot voor kort zich niet aan de discussie te verbranden, behalve één keer in 1939^[4] (en ook die uitspraak wordt op verschillende manieren geïnterpreteerd). Opmerkelijk is dat rechter Anthony Kennedy zelfs over dit enig precedent suggereerde dat het wel eens ontoereikend (“deficient”) kon zijn. De uitspraak kan verschillende maanden op zich laten wachten.

Dichter bij huis heeft Yves Leterme een regeerakkoord.^[5] Teleurstellend over de hele lijn. Op de website van De Standaard stond een commentaar dat als volgt samengevat kan worden:

1. Staat er met Leterme I een regeringsploeg op het veld? Neen.
2. Heeft de ploeg Leterme I een samenhangend programma? Neen.
3. Heeft Leterme I een ernstige begroting? Neen.
4. Heeft Leterme I een ernstige termijn? Neen.
5. Heeft de regering met Yves Leterme een visionair leider? Neen.

→ Peter Vandermeersch^[6]

Lees meer →

Opgestaan met de resultaten van de caucuses van Iowa, mijn dag begon goed.

De meeste media-aandacht gaat — terecht — naar de democraten. Het was al langer duidelijk dat de race tussen 3 kandidaten gaat: senator Barack Hussein Obama (Dem.–IL), oud-senator Johnny “John” Reid Edwards (Dem.–NC) en senator en vroegere first lady Hillary Diane Rodham Clinton (Dem.–NY).

Lange tijd lag de overbekende Hillary Clinton voorop in de race met tientallen percenten voorsprong. In Iowa eindigde ze als derde, waarbij ze 29,47 % van de afgevaardigden (737 in totaal) achter zich krijgt. John Edwards heeft er 7 meer, da ’s dan 29,75 %.

Maar de grote winnaar is de charismatische Barack Obama.

Lees meer →