Gedachterstand

Gisteren heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg België veroordeeld in de rechtszaak van Richard Taxquet, die op 5 jaar geleden door een volksjury veroordeeld werd voor de moord op André Cools en de poging tot moord op Marie-Hélène Joiret. Het Europees Hof had twee grote bezwaren tegen dat assisenproces: een anonieme getuige werd niet gehoord, en de antwoorden op de schuldvragen werden niet gemotiveerd.^[1]

Ik ben een groot voorstander van juryrechtspraak. Ik ben er dan ook niet rouwig om dat de Belgische Grondwet garandeert dat

De jury wordt ingesteld voor alle criminele zaken, alsmede voor politieke misdrijven en drukpersmisdrijven

→ De Belgische Grondwet, art. 150^[2]

Door juryrechtspraak wordt een belangrijk stukje macht bij de Natie behouden, van wie zogezegd alle macht zou uitgaan.^[3] Je kunt slechts voor criminele zaken, politieke misdrijven en drukpersmisdrijven veroordeeld worden door een jury van min-of-meer-willekeurige medeburgers (peers); en niet door potentieel politiek benoemde beroepsrechters.

Lees meer →

Koningsfeest vandaag. De term is compleet misplaatst. Dat we nog steeds met z’n allen onderdanen van een koning zijn, is hoegenaamd geen aanleiding om te feesten.

Verschillende Amerikanen bekenden een maand geleden schrik te hebben van het idee dat iemand als Sarah Palin (Rep.–AK) one heartbeat away from the presidency zou kunnen zijn. Gelukkig voor hen worden democratische en republikeinse principes in de Verenigde Staten hoog in het vaandel gevoerd. Het volk heeft gesproken, en heeft in meederheid die schrikbarende mogelijkheid afgewend. Bij ons is prins Filip een hartslag van de troon verwijderd. Dat is toch ook geen hoopgevend toekomstperspectief. Maar zelfs een meerderheid van de bevolking kan deze toekomstige fataliteit niet afwenden. Om zijn troonsbestijging tegen te houden, is een Grondwetswijziging nodig (of een republikeinse revolutie).

Lees meer →

In De Standaard staan er vandaag twee interessante opiniestukken in verband met het stakingsrecht: de ene^[1] uit de pen van Luc Cortebeeck (ACV), de andere^[2] van de hand van Pieter Timmermans (VBO). In grote lijnen ben ik het hierover met Peter Dedeckers analyse^[3] eens. In deze tekst ga ik nog een stapje verder: ik beschrijf hoe ik vind dat, gebaseerd op de principes van de rechtsstaat, de samenleving met deze stakingen zou moeten omgaan.

Afgelopen weken werd er al eens gestaakt bij Carrefour. Vele werknemers nemen het niet dat ze er in Brugge collega’s zullen bijkrijgen die aan andere (minder goede) arbeidsvoorwaarden zouden moeten werken. Ondertussen lijken in dat sociaal conflict de onderhandelingen tot een sociaal akkoord te leiden.^[4] Ik ken de arbeidsvoorwaarden in Carrefour niet; ik ga dan ook geen uitspraak doen of ik deze staking terecht vind. Ergens kan ik zelfs wel sympathie opbrengen voor stakende werknemers die betere voorwaarden eisen voor hun collega’s (in plaats van voor zichzelf). Natuurlijk speelt in hun achterhoofd van de stakers dat eens in het bedrijf arbeidsvoorwaarden bestaan, er op lange termijn maar weinig de werkgever belet die alternatieve regeling ook in andere vestigingen in te voeren. Dat kan een terechte inschatting zijn. Stefan Van Slycken (BBTK) merkte hier bij op dat men later wel eens zou kunnen argumenteren dat Carrefour Oostakker bij een toeristische trekpleister ligt: de grot van Lourdes.^[5]

Dit sociaal conflict werd bovenal getekend door eenzijdige verzoekschriften en politie-interventies. Hierdoor kwam (eindelijk) de fundamentele discussie bovendrijven: hoe zit dat nu met dat stakingsrecht?

Cortebeeck en Timmermans zijn het op één punt duidelijk eens: het stakingsrecht bestaat, en zo hoort het ook. Ik treed hen daarin bij: ik ben een groot voorstander van het stakingsrecht. Het recht om het werk neer te leggen (bij voorkeur na een stakingsaanzeg) vind ik vrij fundamenteel.

Deze staking is tevens eenvoudiger te benaderen dan andere: Carrefour is geen openbare dienstverlener, dus het debat rond minimumdienstverlening speelt hier niet. Ook hier vermoed ik geen tegenspraak van Cortebeeck of Timmermans.

Pieter Timmermans wijst erop dat bevriende arbeiders uit andere sectoren de actie plaatselijk mee ondersteunen, tegen de geest van het Herenakkoord. Hoewel het niet mooi is om een afspraak niet na te leven, stoort mij dat niet echt. Uiteindelijk hebben ook die “professionele” stakers de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid om hun lijf in een rode vuilzak te hullen, en de vrijheid om wat door een megafoon te brullen.

Maar op het belangrijkste discussiepunt heeft Pieter Timmermans gelijk. Het stakingsrecht is niet absoluut. Net als andere basisrechten eindigt het waar de rechten van de anderen beginnen. En er zijn heel wat betrokken partijen die elk hun eigen fundamentele rechten genieten: werkgever, collega-werknemers, klanten.

Lees meer →

In Antwerpen buigt het Hof van Beroep zich dezer dagen over het beroep van Dyab Abou Jahjah (AEL) en Ahmed Azzuz (AEL), eerder in eerste aanleg veroordeeld voor het aanzetten tot rellen en weerspannigheid tegen de politie na de moord op Mohamed Achrak op zondag 26 november 2002.^[1] Die veroordeling vormde het sluitstuk van een jarenlang volgehouden poging om de betrokkenen en hun organisatie te demoniseren en criminaliseren, waarbij alle mogelijke beschuldigingen in de media werden gebracht: tegenwerking van het politiewerk, antisemitisme, illegaal wapenbezit, financiering met bloeddiamanten, bezit van kinderporno, het oprichten van een privémilitie, … Geen van de beschuldigingen kon hard gemaakt worden, enkel de klacht voor het aanzetten tot rellen en weerspannigheid tegen de politie bleef overeind. Voor die aantijging werden de twee AEL-leiders, op basis van een bewijslast die op tal van punten grote vraagtekens oproept,^[2] eerder bestraft met 1 jaar effectieve celstraf elk en een schadevergoeding van meer dan 5 000 euro. Aan het Hof van Beroep om deze aanfluiting van gerechtigheid recht te trekken.

Lees meer →

Quote van de dag

animo vraagt aan CD&V welke literaire en andere werken voortaan verboden zijn. Om te vermijden dat jongerenorganisaties in de toekomst per ongeluk een niet toegestaan of politiek incorrect stuk programmeren, de foute boeken lezen, per ongeluk een niet-toegestane DVD ontlenen en dergelijke, vraagt de jongerenorganisatie van sp.a duidelijkheid en geeft al een eerste aanzet tot werken die voortaan verboden moeten worden.

→ animo^[1]

Lees meer →

Het gebeurt af en toe wel dat in ons landje de fundamentele vrijheid van meningsuiting geschonden wordt: betogingen worden verboden zonder geldige reden, vreedzame betogers en pamfletverspreiders worden met een indrukwekkende politiemacht hardhandig opgepakt en administratief aangehouden. Het Vlaams Belang en het Taal Aktie Komitee kunnen er over meespreken. Soms levert dat mooie televisiebeelden op, waardoor de boodschap toch het nieuws haalt, en de mening toch verspreid geraakt.

Het zag er lange tijd naar uit dat ik nog een flagranter voorbeeldje aan de lijst zou kunnen toevoegen, maar vandaag kreeg de zaak toch nog een happy end. Mijn complimenten aan Stephaan Libert van het Hof van Beroep van Antwerpen voor de uitspraak in de zaak-Kimyongür.

Lees meer →