Gedachterstand

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

De verkiezingen komen eraan. De toon is gezet. Vergeet “caractériels”: dat klinkt te rechtlijnig. Vergeet “staatsgevaarlijk”: we koesteren deze koninklijke uitspraak als geuzennaam en compliment. Voor deze campagne lanceerden onze tegenstanders een nieuw officieel anti-N-VA-modewoord, dat u nog regelmatig herhaald zult horen: N-VA is “extremistisch”.

De Belgische overheid is de derde meest verspillende ter wereld. Maar dringend werk willen maken van efficiënt bestuur is blijkbaar extremistisch. De concurrentiepositie van onze bedrijven kreunt onder torenhoge belasting op arbeid. Terreinverlies is er niet alleen tegenover de (Aziatische) groeilanden, maar ook tegenover omringende regio’s (Noord-Rijnland-Westfalen, Nederland, …). We hebben zowat de hoogste belastingen ter wereld — in totaal roomt de overheid de helft van het bruto binnenlands product af — maar we krijgen er bitter weinig voor terug. Uitkeringen en pensioenen zijn niet bijster hoog, en nog dreigen ze onbetaalbaar te worden. Onze jobs, onze welvaart en ons welzijn kreunen onder het Belgisch immobilisme. Ondertussen loopt de staatsschuld op. Die problemen willen aanpakken, is zowaar extremistisch.

Lees meer →

Didier Reynders heeft gelijk. Niet altijd, natuurlijk. Maar gisterenvoormiddag had-ie wel degelijk eens gelijk toen hij op de RTBf verklaarde dat de alarmbel een politieke atoombom is.^[1] Ondertussen weten we dat de Franstaligen enkele uren later die atoombom wel tot ontploffing hebben gebracht.

Volgens Reynders’ eigen logica was dat dus een daad van politiek terrorisme. Want

het vervaardigen, […] verwerven […] of […] het gebruik van kernwapens

→ Strafwetboek, art. 137^[2], § 3, puntje 3

is namelijk één van de vele terroristische mogelijkheden in de lijst van § 2 en 3. De definitie van terrorisme stelt nog een voorwaarde, maar ook daaraan is voldaan:

Als terroristisch misdrijf wordt aangemerkt het misdrijf bepaald in de §§ 2 en 3 dat door zijn aard of context een land […] ernstig kan schaden en opzettelijk gepleegd is met het oogmerk […] om de overheid […] op onrechtmatige wijze te dwingen tot het verrichten of het zich onthouden van een handeling, of om de […] constitutionele […] basisstructuren van een land […] ernstig te ontwrichten

→ Strafwetboek, art. 137^[2], § 1

Als het houden van ongrondwettelijke verkiezingen geen ontwrichting is van de constitutionele basisstructuren van een rechtstaat, of een land dat pretendeert een democratie te zijn, dan weet ik het ook niet meer.

Lees meer →

Twee decennia geleden, bij de groei van de Internet en de opkomst van online discussiefora, maakte Mike Godwin een rake vaststelling, die al snel bekend werd onder de naam “de wet van Godwin”:

As an online discussion grows longer, the probability of a comparison involving Nazis or Hitler approaches 1.

→ Mike Godwin

Ongeacht waar het debat over gaat, naarmate de discussie aansleept wordt de kans dat iemand de tegenstander met Hitler of zijn bewind vergelijkt, steeds meer een zekerheid. Hoewel de wet van Godwin enkel spreekt over online discussies, blijkt zij ook in andere debatten van toepassing te zijn. In 1953 bedacht de ethicus Leo Strauss voor dit type non-argument en drogreden, de term “reductio ad Hitlerum”. Over het algemeen wordt het het beledigen van de intellectuele tegenstander op dergelijke groteske manier aangewend om de aandacht af te leiden en te verdoezelen hoe zwak de eigen argumenten wel zijn. Vandaar dat soms vaststelling van Godwin omgevormd wordt tot een debatcriterium: wie zo’n groteske vergelijking met Hitler maakt, wordt uitgeroepen tot verliezer van de dialoog.

Lees meer →

De baseline van N-VA luidt “Nodig in Vlaanderen, Nuttig in Europa”. Daarmee wil mijn partij benadrukken dat ze tegelijk Vlaams-nationalistisch en pro-Europees is. Is dat geen tegenstrijdigheid? Geen hypocriete houding? Nee hoor: we zien bevoegdheden het liefst beheerd door het bestuursniveau dat daar het best geschikt voor is.

Ik schreef eerder reeds over de vraag hoe men dan wel het optimaal beleidsniveau per bevoegdheid kan bepalen.^[1] Dogma’s als decentralisatie of centralisatie konden en kunnen daarbij niet het volledige antwoord zijn. Industrieën met industriële wereldspelers reguleren, doe je niet op gemeentelijk niveau; en over de aanleg van een fietspad aan de Kerkstraat verwacht ik geen gefundeerd debat en geïnformeerde beslissing op het hoofdkwartier van de Verenigde Naties.

Lees meer →

Gisteren vond de Mars op Brussel plaats, een optocht voor Vlaamse onafhankelijkheid georganiseerd door het KVHV. Ondanks het minder mooie weer, stapten in de betoging toch ruim 1 500 tot 2 000 deelnemers mee, vooral jongeren. Verschillende politici van Vlaams Belang en N-VA waren van de partij. Ook verschillende organisaties zoals Voorpost, NSV! en TAK waren aanwezig. Deze laatste brachten voor de gelegenheid een ludieke spandoek mee: “Stop het Belgische circus”, naar analogie met de PvdA-slogan “Stop het politieke circus”.

Net als Jong N-VA schaar ik mij 100 % achter de platformtekst, die vooral het streven naar Vlaamse zelfbeschikking benadrukt en de positie van Brussel als hoofdstad van Vlaanderen bevestigt. Ik spendeerde dan ook met veel plezier mijn zondagmiddag in de straten van Brussel.

Lees meer →

Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.

„België is al zo klein; waarom zouden we het dan nog eens opsplitsen?”

Hoe vaak duikt dit zogenaamd “argument” tegen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte niet op? Het is eigenlijk niet zo vreselijk moeilijk deze drogreden te weerleggen; met deze tekst probeer ik het op mijn manier. Jammer genoeg blijkt het wel moeilijk om deze dooddoener definitief uit te roeien: hij komt steeds opnieuw opsteken en blijkt daarin weerbarstiger dan het ergste onkruid.

Laat ons met de premisse beginnen. Is Vlaanderen (en is België) wel zo klein? Toegegeven, geografisch zijn we misschien slechts een speldenprik groot op de lappendeken van de wereldkaart. Vlaanderens grondgebied bedraagt 13 684 km², dat van België is 30 500 km² klein. Dat is eerder aan de onderkant van het landenklassement. Maar er bestaan heus meer pertinente criteria om na te gaan hoe “groot” een land is.

Bevolking bijvoorbeeld. Meer dan de helft van ’s werelds onafhankelijke landen telt minder zielen dan Vlaanderen met haar 6,2 miljoen inwoners. Dat heeft geen negatief effect op hun welvaart, integendeel: in de top-10 van de meest welvarendste landen (in BBP per capita) vormt de Verenigde Staten het enige “groot” land — en dat land is politiek sterk gefederaliseerd.^[1] Wereldwijd is de correlatie tussen BBP per capita en de bevolking zelfs significant negatief: –6 %. Met andere woorden: hoe groter een land, hoe lager de welvaart, gemiddeld genomen.

Lees meer →