Adhemars overpijnzingen, beslommeringen, ideeën, fascinaties, anekdotes, opinies en krabbeltjes
In een opiniestuk verdedigen Benno Barnard, Wim Van Rooy en Johan Sanctorum het hoofddoekenverbod. Scholen het recht geven een hoofddoekenverbod op te leggen, is in hun ogen slechts een zwakke en halfslachtige oplossing die de hete aardappel doorschuift. Het trio kiest voor de vlucht vooruit en pleit voor een algemeen hoofddoekenverbod verbod in de volledige publieke sfeer.[1]
Het zit goed fout met de regelingen rond auteurs- en uitvoerdersrechten. Dat is al een hele tijd zo, maar links en rechts is de frank recent gevallen. Lijst Dedecker, Jong VLD en Animo lieten van zich horen en namen SABAM, de Belgische vereniging van auteurs, componisten en uitgevers, grof op de korrel.
Eerst is er de vraag of SABAM wel doet wat ze zegt dat ze doet: het geïnde geld correct onder de artiesten en uitgevers verdelen. In 2007 werd SABAM in verdenking gesteld van vervalsing van haar jaarrekeningen, het misbruik van vertrouwen van haar leden en het witwassen van verduisterde gelden.[1] Van transparantie is er nauwelijks sprake, waardoor er zware twijfels rijzen of SABAM haar inkomsten wel voldoende naar de artiesten en uitgevers laat vloeien, en of er onderweg niet te veel aan de vingers blijft plakken, verdoezeld onder een warrige financiële werking.
Maar de grootste kritiek op SABAM gaat over de andere kant, de kant waar niet alleen de artiesten mee te maken krijgen: de inning.
Twee doden: twee agenten van de guardia civil, 25 en 28 jaar jong. Daarnaast verschillende gewonden. Dat is de trieste balans van een aanslag gisteren op de politiekazerne in Palmanova nabij Palma de Mallorca.[1] De dag ervoor raakten 46 mensen lichtgewond bij een aanslag met een bomauto op een politiekazerne van Burgos. De aanslagen waren niet aangekondigd, en werden niet opgeëist. Toch rijzen er zware vermoedens dat de schuldigen bij de ETA gezocht moeten worden.
De guardia civil was in het verleden al regelmatig het doelwit van ETA-aanslagen, niet enkel omdat deze paramilitaire politie het centrale gezag van Madrid symboliseert, maar tevens omdat ze ervoor bekend staat Baskische linkse separatisten keihard aanpakt — tot op het randje van het toelaatbare en er vaak ook over. In de landelijke streken van Baskenland staat de guardia civil bekend voor haar machtsmisbruik, brutaliteit, willekeur en gebrek aan verantwoording. Wat dat betreft heeft de guardia civil een slechte reputatie hoog te houden: gelijkaardige excessen in het Andalusië op het einde van 19de eeuw, in de strijd tegen la Mano Negra, zijn vereeuwigd in de gedichten van Federico García Lorca. En onder de dictatuur van Francisco Franco kon ze zich helemaal “uitleven”.
Vanzelfsprekend veroordeel ik deze aanslagen. Ook guardias hebben ouders, familie, vrienden, vriendinnen. Ook zij hebben dromen voor de toekomst. Een toekomst die twee van hen nu is ontnomen. Ook hen komt het recht op leven toe. Dat de Spaanse overheid de Basken hun volkerenrechten miskennen, is geen gegronde reden om de paramilitaire politieagenten in dienst van die overheid hun mensenrechten te ontnemen.
Maar laat ook dit duidelijk zijn: ik steun de Basken in hun eisen voor democratie, zelfbeschikkingsrecht, autonomie, en territoriale taalrechten voor het Baskisch over het gehele grondgebied van Euskal Herria. En ik betwijfel ten zeerste of de gewapende strijd van de ETA bijdragen kan tot een beter, zelfstandiger statuut voor de Basken.
Het hoofddoekendebat laait weer op. In Versailles heeft president Nicolas Sarkozy gezegd dat de burqa niet welkom is op het grondgebied van de Franse republiek.[1] De directies van de Koninklijke Athenea van Antwerpen en Hoboken, twee van de weinige scholen in de buurt waar nog geen hoofddekselverbod geldt, willen vanaf volgend schooljaar ook een verbod invoeren.[2] Echt geciviliseerd verloopt het debat niet: de verwijten worden vrolijk heen en weer geslingerd. Tegenstanders van het hoofddekselverbod op school (vooral ter linkerzijde) beschuldigen voorstanders van islamofobie en racisme[3]; zij die de verdediging opnemen van de directies van de Athenea zien de pleiters voor een hoofddoekenverbodverbod[4] als idioten die vol dhimmitude de vijfde colonne uitmaken van de dreigende islamisatie.[5] Terecht wijst Bart De Wever (N-VA) erop dat linkse intellectuelen andere maten en gewichten hanteren voor de gevoeligheden en gebruiken van christenen en die van moslims.[6] En terecht wordt de oproep van imam Nordin Taouil vrij algemeen bekritiseerd.[7] Maar dat beslecht op zich de legitieme discussie niet. In de discussie spelen namelijk heel wat legitieme principes: scheiding van kerk en staat, burgerrechten, tolerantie, gelijkheid van man en vrouw, de rechten van werkgever en de vrijheid van het pedagogisch project van scholen. De evenwichtsoefening hiertussen is niet eenvoudig. Maar moeilijk gaat ook: dit is mijn visie.
De kleren maken de man of vrouw. Uiterlijkheden dragen, bewust of onbewust, een boodschap uit. Een petje en/of lintje in de Overpoortstraat wijst erop dat de drager lid is van een studentenvereniging; de kleuren ervan vertellen de kenners in één oogopslag bovendien welke studentenvereniging. Supporters van allerlei sportlui en -clubs verdedigen met trots hun kleuren met hun sjaals, hun truitjes en soms zelfs hun pruiken. Een ring waarschuwt dat pogingen om de drager te versieren tot mislukken gedoemd zijn; het hart begeert reeds een ander. Een kruisteken beklemtoont dat de drager christelijk is. Veiligheidsspelden en specifieke haartooi verraden een voorliefde voor punk. Met een habijt verkondigen nonnen en andere geestelijken hun geestelijkheid (en grappenmakers hun geestigheid). Kortom, kledij is een vorm van communicatie, en kan aangewend worden om de individuele identiteit mee uit te drukken en om meningen mee te uiten. Zo zijn er ontelbare T-shirts in omloop die, al dan niet subtiel, een politieke stellingname (“George W. Bush: International terrorist”) of een levensbeschouwelijke boodschap (“Jesus saves!”, “God hates fags!”) uitdragen.
Gisteren vond de Mars op Brussel plaats, een optocht voor Vlaamse onafhankelijkheid georganiseerd door het KVHV. Ondanks het minder mooie weer, stapten in de betoging toch ruim 1 500 tot 2 000 deelnemers mee, vooral jongeren. Verschillende politici van Vlaams Belang en N-VA waren van de partij. Ook verschillende organisaties zoals Voorpost, NSV! en TAK waren aanwezig. Deze laatste brachten voor de gelegenheid een ludieke spandoek mee: “Stop het Belgische circus”, naar analogie met de PvdA-slogan “Stop het politieke circus”.
Net als Jong N-VA schaar ik mij 100 % achter de platformtekst, die vooral het streven naar Vlaamse zelfbeschikking benadrukt en de positie van Brussel als hoofdstad van Vlaanderen bevestigt. Ik spendeerde dan ook met veel plezier mijn zondagmiddag in de straten van Brussel.
„België is al zo klein; waarom zouden we het dan nog eens opsplitsen?”
Hoe vaak duikt dit zogenaamd “argument” tegen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte niet op? Het is eigenlijk niet zo vreselijk moeilijk deze drogreden te weerleggen; met deze tekst probeer ik het op mijn manier. Jammer genoeg blijkt het wel moeilijk om deze dooddoener definitief uit te roeien: hij komt steeds opnieuw opsteken en blijkt daarin weerbarstiger dan het ergste onkruid.
Laat ons met de premisse beginnen. Is Vlaanderen (en is België) wel zo klein? Toegegeven, geografisch zijn we misschien slechts een speldenprik groot op de lappendeken van de wereldkaart. Vlaanderens grondgebied bedraagt 13 684 km², dat van België is 30 500 km² klein. Dat is eerder aan de onderkant van het landenklassement. Maar er bestaan heus meer pertinente criteria om na te gaan hoe “groot” een land is.
Bevolking bijvoorbeeld. Meer dan de helft van ’s werelds onafhankelijke landen telt minder zielen dan Vlaanderen met haar 6,2 miljoen inwoners. Dat heeft geen negatief effect op hun welvaart, integendeel: in de top-10 van de meest welvarendste landen (in BBP per capita) vormt de Verenigde Staten het enige “groot” land — en dat land is politiek sterk gefederaliseerd.[1] Wereldwijd is de correlatie tussen BBP per capita en de bevolking zelfs significant negatief: –6 %. Met andere woorden: hoe groter een land, hoe lager de welvaart, gemiddeld genomen.
| M | D | W | D | V | Z | Z |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « feb | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||
Copyleft en copyright, Stijn “Adhemar” Vandamme, 2010. Sommige rechten voorbehouden.
Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, valt alle originele tekst, de opmaak, en alle andere content van gelijk welke vorm dat door Stijn “Adhemar” Vandamme gemaakt en op deze Gedachterstand blog gepubliceerd is, onder de Creative Commons Naamsvermelding–Gelijk Delen versie 2.0 België licentie. Rechten op de afbeelding van de stripfiguur Adhemar rusten echter bij tekenaar Marc Sleen en Standaard uitgeverij.
Reacties en trackbacks geplaatst via het blogsysteem blijven intellectuele eigendom — wat een lelijke, misleidende term, trouwens — van de verantwoordelijke reageerder.
Door de reactie of trackback te plaatsen, geeft zo ’n reageerder Stijn “Adhemar” Vandamme echter wel eeuwigdurende toelating de reactie te publiceren. Zo gaat dat, nietwaar. Deze webpagina bestaat uit geldige xhtml 1.0 strikt; het uiterlijk heeft stijl met geldige css. De site is in overeenstemming met “No www”, klasse b. uris worden met opzet helder en extensieloos gehouden. De site is best te bekijken met uw ogen, en een browser naar keuze. Deze blog wordt bekrachtigd door WordPress, dat is een prachtig stukje software dat onder de gnu General Public License versie 2 vrijgegeven wordt. De vertaling gebeurde door WordPress Themes.