dinsdag 21 april 2009, 12:00 | Vlaanderen in Europa | 1 reactie
Deze tekst verschijnt vandaag in Den Borluut.
„België is al zo klein; waarom zouden we het dan nog eens opsplitsen?”
Hoe vaak duikt dit zogenaamd “argument” tegen de Vlaamse onafhankelijkheidsgedachte niet op? Het is eigenlijk niet zo vreselijk moeilijk deze drogreden te weerleggen; met deze tekst probeer ik het op mijn manier. Jammer genoeg blijkt het wel moeilijk om deze dooddoener definitief uit te roeien: hij komt steeds opnieuw opsteken en blijkt daarin weerbarstiger dan het ergste onkruid.
Laat ons met de premisse beginnen. Is Vlaanderen (en is België) wel zo klein? Toegegeven, geografisch zijn we misschien slechts een speldenprik groot op de lappendeken van de wereldkaart. Vlaanderens grondgebied bedraagt 13 684 km², dat van België is 30 500 km² klein. Dat is eerder aan de onderkant van het landenklassement. Maar er bestaan heus meer pertinente criteria om na te gaan hoe “groot” een land is.
Bevolking bijvoorbeeld. Meer dan de helft van ’s werelds onafhankelijke landen telt minder zielen dan Vlaanderen met haar 6,2 miljoen inwoners. Dat heeft geen negatief effect op hun welvaart, integendeel: in de top-10 van de meest welvarendste landen (in BBP per capita) vormt de Verenigde Staten het enige “groot” land — en dat land is politiek sterk gefederaliseerd.[1] Wereldwijd is de correlatie tussen BBP per capita en de bevolking zelfs significant negatief: –6 %. Met andere woorden: hoe groter een land, hoe lager de welvaart, gemiddeld genomen.
Lees meer →
zaterdag 14 maart 2009, 20:00 | Vrije informatie | 2 reacties
De Europese Parlementsleden hebben voor dinsdag 24 maart 2009 een stemming over een verlenging van de copyrighttermijnen voor muziek, op de agenda staan. Het voorstel[1] zal, indien aangenomen, geluidsopnames onder copyright nog één à twee generatie langer aan het publieke domein onttrekken. Dat de Europese Commissie schaamteloos zo ’n voorstel voor een richtlijn dat zo overduidelijk lijnrecht indruist tegen de belangen van alle Europese burgers, bedroeft mij. Als het Europees Parlement dit onding zou goedkeuren, zou ze haar electoraat op schandalige wijze bedriegen; en dat vlak onder de neuzen van die kiezers, die er ongeïnformeerd bij staan. Want dat de gezamenlijke media in alle Europese lidstaten deze (en andere) Europese belangrijke besluitvorming zo oorverdovend doodzwijgen, toont aan dat de Unie nog een lange weg af te leggen heeft om haar democratisch deficit op te vullen, en de kloof tussen Europees burger en politiek te overbruggen.
Lees meer →
donderdag 12 februari 2009, 20:00 | Politiek | 1 reactie
Er is een tijd geweest dat iedere vereniging katholiek-christelijk geïnspireerd was — of dat niet was. De verenigingen die zich niet zich ook openstelden tot niet-katholieken, noemden zich “vrij”, “neutraal”, “open”, en/of ”pluralistisch” en bepaalden statutair open te staan voor “mensen van elke geloofsovertuiging of levensbeschouwing”. Ze waren dus zeker bereid om christenen in hun clubjes op te nemen. Maar de liefde was niet wederzijds. Pluralisme kon niet onschuldig of neutraal zijn. Vanop de preekstoel werd de kudde gepredikt dat “pluralistisch” een synoniem is voor “goddeloos”. En goddelozen waren infréquentables, daar ging je als rechtgeaard katholiek niet mee om.
Natuurlijk is de scouts een positieve tijdsinvulling, maar ons kind gaat er toch niet met ketters in contact komen? Een dergelijke mentaliteit leidde tot pluralistische jeugdbewegingen naast katholieke jeugdbewegingen, naast het gemeenschapsonderwijs ook het vrij gesubsidieerd katholiek onderwijs, naast vrije ziekenfondsen ook de Christelijke Mutualiteiten, naast het Willemsfonds ook het Davidsfonds, naast de socialistische beweging ook een katholieke, anti-socialistische (dus anti-goddeloze) werknemersvereniging.
Met het afbrokkelen van de invloed van de Éne Heilige Universele Katholieke Apostolische Roomse Kerk verdween ook die verzuilingsmentaliteit. Reeds decennia ligt die achter ons, gelukkig maar. De verenigingen en structuren die erdoor ontstaan zijn, getuigen nog steeds van het vroegere hokjesdenken.
Maar het hokjesdenken steekt weer de kop op, al is het deze keer met andere hokjes. Van het christelijk geloof gaat er in onze streken geen enthousiasmerende kracht meer uit. Maar we hoeven we nog steeds niet voor onszelf te denken, tegenwoordig doet de Linkse Kerk dat wel in onze plaats.
Lees meer →
vrijdag 16 januari 2009, 16:00 | Politiek | 2 reacties
Op de nieuwjaarsreceptie van Voka West-Vlaanderen pleitte Brugs regiovoorzitter Jean-Pierre Saelen (Voka) voor een fusie van de gemeenten van het Brugse arrondissement.[1] Federaal minister voor ondernemen en vereenvoudigen Vincent Van Quickenborne (Open VLD) steunt het idee en herhaalt haalt een oud plan van onder het stof: een nieuwe ronde gemeentefusies (idealiter tot 25 stadsgebieden in Vlaanderen) en de afschaffing van de provincies.[2] Het plan krijgt steun van Jong VLD[3], Jong Groen![4] en Jong N-VA[5]. En terecht.
Tegenwoordig zijn er bij ons niveaus waarin democratisch verkozen politici de burgers vertegenwoordigen: de gemeenteraad, de provincieraad, het Vlaams Parlement, het federaal parlement (bestaande uit Kamer en Senaat) en het Europees Parlement. (In de stad Antwerpen is er nog een zesde, allerlaagste niveau: de districtraad.) Met de bevoegdheidsverdeling tussen de hoogste drie niveaus zit het zeker ook nog niet snor, maar daar zal ik het deze keer niet over hebben.
De provincie mag dan wel democratische werking hebben, haar bevoegdheden zijn vrij beperkt: ruimtelijke ordening, coördinatie bij rampen via een nood- en interventieplan van provinciale fase, provinciale bibliotheeknetwerken, … Ze zijn ook vrij vaag gedefinieerd: “taakbehartiging van aangelegenheden die het lokale gemeentelijke belang overstijgen, voorzover ze streekgericht blijven”; “ondersteunende taken op verzoek”; “initiatieven met het oog op gebiedsgerichte samenwerking”; …[6]
Ondertussen worden heel wat aangelegenheden met een veel grotere impact op het dagelijkse leven van de burger op een tussenniveau geregeld: elektriciteit, gasvoorziening, watervoorziening, televisiedistributie, huisvuilverwerking, sociale huisvesting, … Dit alles wordt geregeld in intercommuncales. In intercommunales hebben de burgers echter geen rechtstreeks verkozen democratische vertegenwoordiging. Onrechtstreeks wel, daar de betrokken gemeenten (en soms ook de provincie) in de intercommunales vertegenwoordigd zijn. Niet alle intercommunales zijn “zuiver”: in zogenaamd “gemengde” intercommunales hebben ook privé-spelers rechtstreekse inspraak.
Lees meer →
woensdag 14 januari 2009, 20:00 | Burgerrechten | Geen reacties
Gisteren heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in Straatsburg België veroordeeld in de rechtszaak van Richard Taxquet, die op 5 jaar geleden door een volksjury veroordeeld werd voor de moord op André Cools en de poging tot moord op Marie-Hélène Joiret. Het Europees Hof had twee grote bezwaren tegen dat assisenproces: een anonieme getuige werd niet gehoord, en de antwoorden op de schuldvragen werden niet gemotiveerd.[1]
Ik ben een groot voorstander van juryrechtspraak. Ik ben er dan ook niet rouwig om dat de Belgische Grondwet garandeert dat
De jury wordt ingesteld voor alle criminele zaken, alsmede voor politieke misdrijven en drukpersmisdrijven
→ De Belgische Grondwet, art. 150[2]
Door juryrechtspraak wordt een belangrijk stukje macht bij de Natie behouden, van wie zogezegd alle macht zou uitgaan.[3] Je kunt slechts voor criminele zaken, politieke misdrijven en drukpersmisdrijven veroordeeld worden door een jury van min-of-meer-willekeurige medeburgers (peers); en niet door potentieel politiek benoemde beroepsrechters.
Lees meer →
maandag 29 december 2008, 20:00 | Vlaanderen in Europa | Geen reacties
Theo Francken tuurde naar de magistrale Lord of the Rings films[3] en maakte de link[4] met Yves Leterme (CD&V). Hij vergeleek de ex-premier met de Balrog van Moria, en rekte de vergelijking door CD&V de rol van Gandalf de Grijze toe te kennen. Want: de balrog sleurde de grijze wijze mee in zijn val.
Het was voor Theo een mooi excuus om een prachtig filmfragment in zijn blogpost te smokkelen: het gevecht op leven en dood (and beyond) tussen de Vlam van Udûn en de Drager van de Vlam van Anor, “van de diepste kerker tot de hoogste bergtop”.
De vergelijking brokkelt echter sneller af dan Durins smal Brugje van Khazad-dûm. Ze gaat voorbij aan de pre-historische leeftijd van de balrogs. Balrogs zijn Maiar die reeds door Melkor verleid en gecorrumpeerd waren nog voor Arda (de Aarde) geschapen was. Leterme behoort daarentegen toch niet onmiddellijk tot de meute Oude Krokodillen uit het Belgische politiek milieu. De vergelijking gaat eveneens voorbij aan de Griekse (of Shakespeariaanse) tragedie die Yves Leterme belichaamt: from hero to zero[5] in anderhalf jaar tijd.
In John Ronald Reuel Tolkiens rijke legendarium is er een personage die volgens mij de tragedie van Yves Leterme veel beter belichaamt: de tovenaar Saruman de Witte.
Lees meer →
